Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Αυτό το άρθρο εξετάζει το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος και τη σχέση του με τη ναζιστική ιδεολογία. Η ιδεολογία είναι ένα σύνολο πεποιθήσεων για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Η ναζιστική ιδεολογία ήταν ρατσιστική, αντισημιτική και υπερεθνικιστική. Αυτές οι ιδέες οδήγησαν τους Ναζί στην επιδίωξη ριζοσπαστικών στόχων, συμπεριλαμβανομένης της μαζικής δολοφονίας των Εβραίων στο Ολοκαύτωμα.

Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος (μεταφρασμένο στα ελληνικά παρακάτω) περιλάμβανε 25 σημεία που περιέγραφαν τους πολιτικούς στόχους του ναζιστικού κινήματος. Το πρόγραμμα συνδύαζε τον υπερεθνικισμό, τον ακραίο αντισημιτισμό, την κριτική του καπιταλισμού και τις κοινωνικές πολιτικές. Υποστήριζε τη δημιουργία ενός ισχυρού αυταρχικού κράτους στη Γερμανία. 

Δημιουργία και παρουσίαση του κομματικού προγράμματος 

Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος καταρτίστηκε στα τέλη του 1919 και στις αρχές του 1920. Εκείνη την εποχή, το Ναζιστικό Κόμμα ήταν ακόμη επίσημα γνωστό ως Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Deutsche Arbeiterpartei ή DAP). Το 1920, ο Αδόλφος Χίτλερ δεν ήταν ακόμη ηγέτης του κόμματος. Ωστόσο, ήταν ήδη ένας από τους σημαντικότερους ομιλητές  και προπαγανδιστές του. Ο Χίτλερ συνεργάστηκε με την ηγεσία του κόμματος για τη σύνταξη του προγράμματος και το παρουσίασε σε μια μεγάλη πολιτική συγκέντρωση στο Hofbräuhaus  (πασίγνωστη μπυραρία στο Μόναχο της Γερμανίας) στις 24 Φεβρουαρίου του 1920. Λίγο αργότερα, το DAP μετονομάστηκε σε Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei ή NSDAP). Στα αγγλικά, όπως και στα ελληνικά, έγινε γνωστό ως Ναζιστικό Κόμμα.

«Αμετάβλητο»: Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος στις δεκαετίες του 1920 και 1930

Ο Χίτλερ έγινε αρχηγός του Ναζιστικού Κόμματος το 1921. Ως ηγέτης, επιβεβαίωνε επανειλημμένα τη δέσμευση του κόμματος στο Πρόγραμμα του 1920. Καθ' όλη τη δεκαετία του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Χίτλερ αρνήθηκε να δεχτεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση του περιεχομένου του και απέρριπτε ρητά κάθε προσπάθεια τροποποίησής του. Τον Αύγουστο του 1925, ο Χίτλερ έγραψε: «Αυτό το πρόγραμμα είναι αμετάβλητο. Μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο μέσω της εκπλήρωσής του». 

Στην πράξη, το Ναζιστικό Κόμμα δεν παρέμεινε πάντα εξίσου προσηλωμένο και στα 25 σημεία. Στην προσπάθειά τους να κερδίσουν ψηφοφόρους, οι Ναζί εστίαζαν σε διαφορετικά σημεία του προγράμματός τους και έδιναν έμφαση σε διαφορετικές πτυχές της ιδεολογίας τους ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονταν κάθε φορά.

Αφότου ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία το 1933, το ναζιστικό γερμανικό καθεστώς εφάρμοσε πολλά από τα σημεία του προγράμματος. 

Φωτογραφία

Άνδρες των SA παρελαύνουν σε έναν δρόμο της πόλης κατά τη διάρκεια μιας ναζιστικής συγκέντρωσης (Φωτογραφία)

Ένστολα μέλη των SA παρελαύνουν σε δρόμο στην πόλη Ντούισμπουργκ κατά τη διάρκεια μιας ναζιστικής συγκέντρωσης, περίπου το 1928.

Πηγές:

• US Holocaust Memorial Museum, courtesy of Dottie Bennett

• Προβολή αρχειακού υλικού

Εθνικισμός και εξωτερική πολιτική στο Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Το Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος επιδίωκε τον επαναπροσδιορισμό της διεθνούς τάξης μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο υπέρ της Γερμανίας. Οι Ναζί διακήρυσσαν την πρόθεσή τους να ενώσουν όλους τους Γερμανούς σε ένα ενιαίο γερμανικό κράτος (σημείο 1), να ανατρέψουν τις μεταπολεμικές συνθήκες ειρήνης (σημείο 2) και να αποκτήσουν εδάφη και αποικίες (σημείο 3). Ο Χίτλερ αργότερα αναφέρθηκε σε αυτό το τελευταίο σημείο ως Lebensraum, γνωστό ως «Ζωτικός χώρος». Αυτοί οι τρεις στόχοι αντανακλούσαν τον υπερεθνικισμό του Ναζιστικού Κόμματος και την απόρριψη της διεθνούς συνεργασίας. Οι Ναζί έθεσαν ως προτεραιότητα τη γερμανική κυριαρχία έναντι της ειρήνης και διεκδίκησαν εδάφη γειτονικών κρατών.

Πριν και κατά τη διάρκειά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική Γερμανία επιχείρησε να υλοποιήσει αυτούς τους κομματικούς στόχους μέσω επιθετικής επεκτατικής πολιτικής. Τέτοιες πράξεις εδαφικής επιθετικότητας ήταν οι εξής:

• η προσάρτηση της Αυστρίας (1938), 
• η προσάρτηση της Σουδητίας (μέρος της Τσεχοσλοβακίας, 1938),
• η εισβολή στην Πολωνία (1939) και η επακόλουθη προσάρτηση ορισμένων πολωνικών εδαφών και 
• η εισβολή στη Σοβιετική Ένωση (1941). 

Ο αντισημιτισμός στο Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Στο Πρόγραμμά του, το Ναζιστικό Κόμμα εξέφραζε ακραίο αντισημιτισμό. Ωστόσο, η λέξη «Εβραίος» εμφανίζεται ρητά μόνο στο σημείο 4, όπου το Ναζιστικό Κόμμα ζητούσε τον αποκλεισμό των Εβραίων από το γερμανικό έθνος με βάση τη φυλή, την οποία αναφέρουν ως «αίμα». Με βάση αυτούς τους φυλετικούς λόγους, το σημείο αυτό πρότεινε την άρνηση της γερμανικής υπηκοότητας στους Εβραίους. Στα σημεία 5, 6 και 7, οι Ναζί υποδείκνυαν συγκεκριμένους τρόπους με τους οποίους οι Εβραίοι θα έπρεπε να αποκλειστούν από ορισμένα προνόμια της υπηκοότητας.  

Αφού ανέλαβε την εξουσία, το ναζιστικό καθεστώς εφάρμοσε αυτά τα σημεία με την ψήφιση αντισημιτικής νομοθεσίας. Το σημείο 6 εφαρμόστηκε ως Νόμος για την Αποκατάσταση του Επαγγελματικού Δημόσιου Τομέα, τον Απρίλιο του 1933. Ο νόμος αυτός όριζε την παύση των Εβραίων από τις κυβερνητικές θέσεις εργασίας. Το σημείο 23 εφαρμόστηκε ως Νόμος περί Συντακτών και Τύπου του Οκτωβρίου 1933. Ο Νόμος περί Συντακτών και Τύπου απαγόρευε στους Εβραίους να εργάζονται ως συντάκτες και δημοσιογράφοι. Τον Σεπτέμβριο του 1935, το ναζιστικό καθεστώς μετέτρεψε το σημείο 4 στον Νόμο περί Υπηκοότητας του Ράιχ. Ο νόμος αυτός ήταν ένας από τους Φυλετικούς Νόμους της Νυρεμβέργης. Μετέτρεψε σε νόμο στη Γερμανία τον φυλετικό ορισμό περί υπηκοότητας του Ναζιστικού Κόμματος. 

Πολλά από τα υπόλοιπα σημεία του Προγράμματος περιείχαν συγκαλυμμένο αντισημιτισμό. Τα οικονομικά αιτήματα στα σημεία 10, 11, 12, 16 και 18 ήταν έμμεσες αναφορές στους Εβραίους. Βασίστηκαν στα αντισημιτικά στερεότυπα για τους Εβραίους, τα οποία τους παρουσίαζαν ως κερδοσκόπους και τοκογλύφους που δεν εργάζονται. Οι περισσότεροι Γερμανοί της εποχής εκείνης κατανοούσαν εύκολα αυτούς τους αντισημιτικούς υπαινιγμούς. Επιπλέον, τα σημεία 7 και 8 δήλωναν ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, οι ξένοι (εννοώντας, σε αυτό το πλαίσιο, τους Εβραίους) θα έπρεπε να απομακρυνθούν βίαια από τη Γερμανία. Αυτές οι εκκλήσεις για απέλαση προμήνυαν τις μετέπειτα πολιτικές των Ναζί για την απομάκρυνση των Εβραίων από τη Γερμανία ήδη από το 1938. 

Τέλος, στο σημείο 24, το Πρόγραμμα αναφερόταν στο «Εβραϊκό υλιστικό πνεύμα». Αυτή η αντισημιτική περιεκτική φράση αφορούσε τα υπάρχοντα θρησκευτικά και οικονομικά στερεότυπα. 

Κριτική του καπιταλισμού στο Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, το Ναζιστικό Κόμμα συχνά ασκούσε κριτική στον καπιταλισμό, Ωστόσο,μετά την άνοδο στην εξουσία, το ναζιστικό καθεστώς συνεργάστηκε σε μεγάλο βαθμό με την επιχειρηματική ελίτ. 

Αντανακλώντας την πρώιμη ιδεολογία του κινήματος, το πρόγραμμα του κόμματος περιλάμβανε αντικαπιταλιστικά αιτήματα στα σημεία 10-18, παρόμοια με τα αιτήματα των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών κινημάτων στη Γερμανία εκείνη την εποχή. Τα επόμενα χρόνια, πολλά από αυτά τα σημεία έγιναν αντικείμενο έντονης σύγκρουσης και αντιπαράθεσης στο ναζιστικό κίνημα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ο Χίτλερ ακροβατούσε σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ πολιτικών και συνθημάτων που θα απευθύνονταν σε βιομηχάνους και μεγαλοεπιχειρηματίες και εκείνων που θα απευθύνονταν σε εργάτες. 

Κοινωνικές πολιτικές στο Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Το Ναζιστικό Κόμμα προωθούσε εθνικιστικές μορφές κοινωνικής πολιτικής. Αυτό σήμαινε τη διαμόρφωση πολιτικών και προγραμμάτων για την ανάπτυξη  και την ευημερία του γερμανικού λαού. Αυτοί οι υψηλοί στόχοι περιλάμβαναν ενδεικτικά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (σημείο 20), την ασφάλιση γήρατος (σημείο 15) και τα προγράμματα για τη βελτίωση της φυσικής αγωγής και της υγείας των Γερμανών (σημείο 21). 

Μόλις ανέλαβαν την εξουσία, οι Ναζί έδωσαν έμφαση στην εκπαίδευση, τη φυσική κατάσταση και την υγεία. Για παράδειγμα, η Χιτλερική Νεολαία συνδύαζε τον αθλητισμό και τις υπαίθριες δραστηριότητες με τη ναζιστική ιδεολογία. Ομοίως, η Ένωση Γερμανίδων Κορασίδων έδωσε έμφαση στον ομαδικό αθλητισμό. Μία από αυτές τις δραστηριότητες ήταν η ρυθμική γυμναστική, την οποία οι γερμανικές αρχές δημόσιας υγείας θεωρούσαν λιγότερο επίπονη για το γυναικείο σώμα και καταλληλότερη για την προετοιμασία του για τη μητρότητα.

Ο αυταρχισμός στο Πρόγραμμα του Ναζιστικού Κόμματος

Το Ναζιστικό Κόμμα ήταν αντιδημοκρατικό. Αντιτασσόταν στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1918–1933). Το σημείο 25 πρότεινε μια αυταρχική μορφή διακυβέρνησης στη θέση της. Ο Αδόλφος Χίτλερ και οι Ναζί ποτέ δεν απέκλιναν από την πρόθεσή τους να εγκαθιδρύσουν μια αυταρχική κυβέρνηση υπό έναν ισχυρό ηγέτη. Το 1932, καθώς οι Ναζί διεξήγαγαν προεκλογική εκστρατεία, ο Χίτλερ υποστήριξε την εξής θέση: «Θεωρώ ότι το μέλλον του έθνους μας [Volk] απειλείται σοβαρά, αν ο σημερινός δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός δεν αντικατασταθεί από μια ισχυρή ηγετική εξουσία». 

Αφού ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος τον Ιανουάριο του 1933, κινήθηκε γρήγορα για να καταστρέψει τη γερμανική δημοκρατία. Στα τέλη Αυγούστου του 1934, ο Χίτλερ είχε εγκαθιδρύσει μια ναζιστική δικτατορία υπό τον αποκλειστικό του έλεγχο.

Μετάφραση πρωτογενούς πηγής

(Μετάφραση του προγράμματος των 25 σημείων στα Ελληνικά).1Footnote 11 Γερμανικό κείμενο της πηγής, όπως δημοσιεύθηκε στο Der Aufstieg der NSDAP in Augenzeugenberichten, 1974.2Footnote 22

Θεμελιώδεις αρχές του Προγράμματος
του Εθνικοσοσιαλιστικού
Γερμανικού Εργατικού Κόμματος [Deutsche Arbeiterpartei]

Το Πρόγραμμα του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος είναι σχεδιασμένο να έχει περιορισμένη διάρκεια. Οι ηγέτες δεν έχουν καμία πρόθεση, από τη στιγμή που επιτευχθούν οι στόχοι που ανακοινώνονται σε αυτό, να θεσπίσουν νέους, απλά και μόνο για να αυξήσουν τεχνητά τη δυσαρέσκεια των μαζών και να εξασφαλίσουν έτσι τη συνέχιση της ύπαρξης του Κόμματος.

1. Απαιτούμε την ένωση όλων των Γερμανών σε μία Μεγάλη Γερμανία με βάση το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης.
   
   
2. Απαιτούμε την ισότητα των δικαιωμάτων του γερμανικού λαού στις σχέσεις του με τα άλλα έθνη και την ανάκληση των συνθηκών ειρήνης των Βερσαλλιών και του Σεν Ζερμέν.
   
   
3. Απαιτούμε γη και εδάφη (αποικίες) για να θρέψουμε το λαό μας και να εγκαταστήσουμε τον πλεονάζοντα πληθυσμό μας.
   
   
4. Μόνο ένα μέλος του έθνους [Volksgenosse] μπορεί να είναι πολίτης του κράτους. Μόνο κάποιος με γερμανικό αίμα, ανεξαρτήτως θρησκείας, μπορεί να είναι μέλος του έθνους. Κατά συνέπεια, κανένας Εβραίος δεν μπορεί να είναι μέλος του έθνους.
   
   
5. Ένας μη πολίτης μπορεί να ζει στη Γερμανία μόνο ως φιλοξενούμενος και πρέπει να υπόκειται στους νόμους για τους αλλοδαπούς.
   
   
6. Το δικαίωμα ψήφου για την ηγεσία του κράτους και τη νομοθεσία του απολαμβάνουν μόνο οι πολίτες του κράτους. Απαιτούμε, επομένως, όλοι οι επίσημοι διορισμοί, οποιασδήποτε μορφής, είτε στο Ράιχ είτε στα κρατίδια είτε στις μικρότερες κοινότητες, να λαμβάνουν υπόψη αποκλειστικά και μόνο πολίτες και οι αντίστοιχες αρμοδιότητες να ανατίθενται μόνο σε αυτούς.
   
   Αντιτασσόμαστε στη διαφθορά που προκαλεί η κοινοβουλευτική συνήθεια της πλήρωσης θέσεων απλώς σύμφωνα με κομματικές σκοπιμότητες και χωρίς αναφορά στον χαρακτήρα ή τις ικανότητες.
   
   
7. Απαιτούμε από το κράτος να καταστήσει πρωταρχικό του καθήκον την εξασφάλιση βιοπορισμού για τους πολίτες του. Εάν αποδειχθεί αδύνατο να τραφεί ολόκληρος ο πληθυσμός, οι ξένοι υπήκοοι (μη πολίτες) πρέπει να απελαθούν από το Ράιχ.
   
   
8. Κάθε μη γερμανική μετανάστευση πρέπει να αποτραπεί. Απαιτούμε όλοι οι μη Γερμανοί που εισήλθαν στη Γερμανία μετά τις 2 Αυγούστου του 1914 να εγκαταλείψουν αμέσως το Ράιχ.
   
   
9. Όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα και ίσες υποχρεώσεις.
   
   
10. Το πρώτο καθήκον κάθε πολίτη πρέπει να είναι η εκτέλεση σωματικής ή πνευματικής εργασίας. Οι δραστηριότητες του ατόμου δεν πρέπει να έρχονται σε σύγκρουση με το γενικό συμφέρον, αλλά πρέπει να κινούνται στο πλαίσιο της κοινότητας και να εξυπηρετούν το γενικό καλό.
    
    Απαιτούμε λοιπόν τα εξής:
    
11. Κατάργηση των εισοδημάτων που δεν αποκτώνται με την εργασία, απελευθέρωση από τη δουλεία των τόκων.
    
12. Λαμβάνοντας υπόψη τις τεράστιες θυσίες ζωής και περιουσίας που απαιτεί από ένα έθνος κάθε πόλεμος, ο προσωπικός πλουτισμός από τον πόλεμο πρέπει να θεωρείται έγκλημα κατά του έθνους. Απαιτούμε επομένως την πλήρη δήμευση όλων των πολεμικών κερδών.
    
    
13. Απαιτούμε την εθνικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που έχουν μετατραπεί σε εταιρείες (τραστ).
    
    
14. Απαιτούμε συμμετοχή στα κέρδη των μεγάλων βιομηχανικών επιχειρήσεων.
    
    
15. Απαιτούμε την εκτεταμένη ανάπτυξη του συστήματος ασφάλισης για την τρίτη ηλικία.
    
    
16. Απαιτούμε τη δημιουργία και τη διατήρηση μιας υγιούς μεσαίας τάξης, την άμεση κρατικοποίηση των μεγάλων πολυκαταστημάτων και την εκμίσθωσή τους σε φθηνή τιμή σε μικρούς εμπόρους, καθώς και να προτιμηθούν δεόντως όλοι οι μικροί έμποροι κατά την υποβολή κρατικών και δημοτικών παραγγελιών.
    
    
17. Απαιτούμε μια εδαφική μεταρρύθμιση κατάλληλη για τις εθνικές μας ανάγκες, την ψήφιση ενός νόμου για την απαλλοτρίωση γης για κοινοτικούς σκοπούς χωρίς αποζημίωση, την κατάργηση των ενοικίων γης και την απαγόρευση κάθε κερδοσκοπίας όσον αφορά τη γη.
    
    
18. Απαιτούμε την ανηλεή δίωξη όσων οι δραστηριότητες βλάπτουν το κοινό συμφέρον. Οι κοινοί εγκληματίες, οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι κ.λπ. πρέπει να τιμωρούνται με θάνατο, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα ή τη φυλή τους.
    
    
19. Απαιτούμε να αντικατασταθεί το Ρωμαϊκό Δίκαιο, το οποίο υπηρετεί μια υλιστική τάξη πραγμάτων, από ένα γερμανικό κοινό δίκαιο.
    
    
20. Το κράτος πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο μιας εκ βάθρων ανασυγκρότησης του εθνικού μας εκπαιδευτικού συστήματος (με στόχο να προσφέρει σε κάθε ικανό και σκληρά εργαζόμενο Γερμανό τη δυνατότητα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και να επιτύχει έτσι την ανέλιξή του). Τα προγράμματα σπουδών όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τις απαιτήσεις της πρακτικής ζωής. Στόχος του σχολείου πρέπει να είναι να δώσει στον μαθητή, αρχής γενομένης από το πρώτο σημάδι νοημοσύνης, μια αντίληψη της έννοιας του κράτους (μέσω της μελέτης των πολιτικών υποθέσεων). Απαιτούμε την εκπαίδευση των προικισμένων παιδιών φτωχών γονέων, ανεξαρτήτως τάξης ή επαγγέλματος, με έξοδα του κράτους.
    
    
21. Το κράτος πρέπει να διασφαλίσει τη βελτίωση των προτύπων υγείας του έθνους με την προστασία των μητέρων και των βρεφών, με την απαγόρευση της παιδικής εργασίας, με την προώθηση της σωματικής δύναμης μέσω της νομοθεσίας που προβλέπει την υποχρεωτική γυμναστική και τον αθλητισμό και με την εκτεταμένη υποστήριξη των συλλόγων που ασχολούνται με τη σωματική άσκηση των νέων.
    
    
22. Απαιτούμε την κατάργηση του μισθοφορικού στρατού και τη συγκρότηση ενός λαϊκού στρατού.
    
    
23. Απαιτούμε νομικό πόλεμο κατά της εσκεμμένης πολιτικής ψευδολογίας και της διάδοσής της στον Τύπο. Για να διευκολύνουμε τη δημιουργία ενός γερμανικού εθνικού Τύπου, απαιτούμε:
    
    
1. όλοι οι συντάκτες και οι συνεργάτες των εφημερίδων που εκδίδονται στη γερμανική γλώσσα να είναι μέλη του έθνους,
   
   
2. να μην μπορούν να εμφανίζονται μη γερμανικές εφημερίδες χωρίς τη ρητή άδεια του κράτους και να μην επιτρέπεται να είναι τυπωμένες στη γερμανική γλώσσα,
   
   
3. οι μη Γερμανοί να απαγορεύεται διά νόμου να συμμετέχουν οικονομικά σε γερμανικές εφημερίδες ή να επηρεάζουν αυτές, και η ποινή για την παράβαση ενός τέτοιου νόμου να είναι η κατάργηση κάθε τέτοιας εφημερίδας και η άμεση απέλαση των εμπλεκομένων μη Γερμανών. Πρέπει να απαγορεύεται η δημοσίευση εφημερίδων που δεν συμβάλλουν στην εθνική ευημερία. Απαιτούμε τη νομική δίωξη όλων των τάσεων στην τέχνη και τη λογοτεχνία που διαφθείρουν την εθνική μας ζωή, καθώς και την καταστολή των πολιτιστικών εκδηλώσεων που δεν συμπλέουν με αυτό το αίτημα.
   
   
24. Απαιτούμε ελευθερία για όλα τα θρησκευτικά δόγματα στο κράτος, υπό την προϋπόθεση ότι δεν απειλούν την ύπαρξή του, ούτε προσβάλλουν το περί δικαίου αίσθημα της γερμανικής φυλής.
    
    Το Κόμμα, ως τέτοιο, υποστηρίζει τον «θετικό χριστιανισμό», αλλά δεν δεσμεύεται αναφορικά με συγκεκριμένο δόγμα. Καταπολεμά το Εβραϊκό υλιστικό πνεύμα μέσα και έξω από εμάς και είναι πεπεισμένο ότι το έθνος μας μπορεί να επιτύχει μόνιμη υγεία μόνο εκ των έσω με γνώμονα τη βασική αρχή: Το κοινό συμφέρον πάνω από το προσωπικό συμφέρον.
    
    
25. Για να τεθεί σε εφαρμογή το σύνολο αυτού του προγράμματος, απαιτούμε τη δημιουργία μιας ισχυρής κεντρικής κρατικής εξουσίας για το Ράιχ, την άνευ όρων εξουσία του κεντρικού πολιτικού κοινοβουλίου σε ολόκληρο το Ράιχ και στους οργανισμούς του, και τη δημιουργία εταιρειών με βάση την περιουσία και την κατοχή με σκοπό την εφαρμογή της γενικής νομοθεσίας που ψηφίζεται από το Ράιχ στα διάφορα γερμανικά κρατίδια.
    
    Οι ηγέτες του Κόμματος υπόσχονται να εργαστούν αμείλικτα — αν χρειαστεί να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή — για να μετατρέψουν αυτό το πρόγραμμα σε πράξη.