Οι επιζήσαντες

Για τους επιζήσαντες, η επιστροφή στη ζωή που γνώριζαν πριν το Ολοκαύτωμα ήταν αδύνατη. Σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης δεν υπήρχαν πλέον εβραϊκές κοινότητες. Όταν κάποιοι προσπαθούσαν να επιστρέψουν στις εστίες τους από τα στρατόπεδα ή τις κρυψώνες τους, ανακάλυπταν ότι, σε πολλές περιπτώσεις, τα σπίτια τους είχαν λεηλατηθεί ή είχαν καταληφθεί από άλλους.

Η επιστροφή στην πατρίδα ενείχε επίσης κινδύνους. Μετά τον πόλεμο, σε πολλές πολωνικές πόλεις ξέσπασαν αντιεβραϊκές ταραχές. Το μεγαλύτερο αντιεβραϊκό πογκρόμ έλαβε χώρα τον Ιούλιο του 1946 στο Κίλτσε, μια πόλη στη νοτιοανατολική Πολωνία. Όταν 150 Εβραίοι επέστρεψαν στην πόλη, οι άνθρωποι που ζούσαν εκεί φοβήθηκαν ότι εκατοντάδες άλλοι επρόκειτο να ακολουθήσουν και θα διεκδικούσαν την επιστροφή των σπιτιών και των περιουσιών τους. Ήρθαν και πάλι στην επιφάνεια πανάρχαιοι αντισημιτικοί μύθοι, όπως οι τελετουργικοί φόνοι Χριστιανών από Εβραίους. Όταν εξαπλώθηκε η φήμη πως οι Εβραίοι σκότωσαν ένα μικρό Πολωνό για να χρησιμοποιήσουν το αίμα του σε θρησκευτικές τελετουργίες, ένας όχλος επιτέθηκε σε μια ομάδα επιζησάντων. Οι ταραξίες σκότωσαν 41 άτομα και τραυμάτισαν άλλα 50. Τα νέα για το πογκρόμ του Κίλτσε διαδόθηκαν ταχύτατα και οι Εβραίοι συνειδητοποίησαν ότι δεν υπήρχε πλέον μέλλον γι’ αυτούς στην Πολωνία.

Πολλοί επιζήσαντες κατέληξαν σε στρατόπεδα για εκτοπισμένους τα οποία είχαν δημιουργηθεί στη δυτική Ευρώπη που τελούσε υπό την κατοχή των Συμμάχων στους χώρους των πρώην στρατοπέδων συγκέντρωσης. Εκεί περίμεναν να τους δεχτούν σε χώρες όπως τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Νότιο Αφρική και την Παλαιστίνη. Αρχικά, πολλές χώρες εξακολουθούσαν να εφαρμόζουν την παλαιότερη μεταναστευτική πολιτική τους, η οποία περιόριζε δραστικά τον αριθμό προσφύγων που μπορούσαν να δεχτούν. Η βρετανική κυβέρνηση, που διοικούσε την Παλαιστίνη, αρνήθηκε να επιτρέψει την είσοδο μεγάλου αριθμού Εβραίων. Πολλοί Εβραίοι προσπάθησαν να μπουν στην Παλαιστίνη λαθραία χωρίς να διαθέτουν τα νόμιμα έγγραφα῝ στην περίπτωση δε που συλλαμβάνονταν, κάποιοι κρατούνταν σε στρατόπεδα στην Κύπρο, ενώ άλλοι απελαύνονταν πίσω στη Γερμανία. Η σκανδαλώδης αντιμετώπιση των Εβραίων προσφύγων από μέρους της Μεγάλης Βρετανίας ενέτεινε τις διεθνείς πιέσεις στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας πατρίδας για τον Εβραϊκό λαό. Εντέλει, τα Ηνωμένα Έθνη ψήφισαν τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης σε ένα εβραϊκό και ένα αραβικό κράτος. Στις αρχές του 1948 οι Βρετανοί άρχισαν να αποχωρούν από την Παλαιστίνη. Στις 14 Μαΐου 1948, ένας από τους κύριους υπέρμαχους της δημιουργίας μιας πατρίδας για τους Εβραίους, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν, ανακοίνωσε τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ. Μετά από αυτό, τα πλοία που μετέφεραν Εβραίους πρόσφυγες έδεναν ελεύθερα στα λιμάνια του νέου κράτους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξαν επίσης τη μεταναστευτική πολιτική τους και επέτρεψαν την είσοδο στη χώρα σε περισσότερους Εβραίους πρόσφυγες.

Μολονότι πολλοί Εβραίοι επιζήσαντες κατόρθωσαν να φτιάξουν ξανά τη ζωή τους στις νέες τους πατρίδες, πολλά θύματα των πολιτικών των Ναζί που δεν ήταν Εβραίοι συνέχισαν να υφίστανται διωγμούς στη Γερμανία. Οι νόμοι που εισήγαγαν διακρίσεις εις βάρος των Ρομά (Τσιγγάνοι) παρέμειναν σε ισχύ έως το 1970 σε ορισμένα τμήματα της χώρας. Ο νόμος βάσει του οποίου στη ναζιστική Γερμανία φυλακίζονταν οι ομοφυλόφιλοι καταργήθηκε μόλις το 1969.