Αδόλφος Χίτλερ: Τα πρώτα χρόνια, 1889–1921
Ο Αδόλφος Χίτλερ (1889–1945) υπήρξε ηγέτης του Ναζιστικού Κόμματος και δικτάτορας της ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 έως το 1945. Υπό την ηγεσία του Χίτλερ, η ναζιστική Γερμανία διέπραξε το Ολοκαύτωμα, τη συστηματική δίωξη και δολοφονία των Εβραίων της Ευρώπης. Από την παιδική ηλικία έως την ενηλικίωσή του, ο Χίτλερ εκτέθηκε σε πολιτικές και κοινωνικές ιδέες που αργότερα αποτέλεσαν βασικά στοιχεία της ναζιστικής ιδεολογίας. Το 1921, έγινε αρχηγός του Ναζιστικού Κόμματος.
Σημαντικά γεγονότα
-
1
Στα νεανικά του χρόνια, ο Αδόλφος Χίτλερ επηρεάστηκε από τον αντισημιτισμό και τον εθνοτικό εθνικισμό στο σχολείο όσο και μέσω του Τύπου και της πολιτικής ζωής.
-
2
Ως νεαρός άνδρας, ο Χίτλερ βίωσε σημαντικά ιστορικά γεγονότα που άλλαξαν την πορεία της γερμανικής ιστορίας και διαμόρφωσαν την πολιτική του εξέλιξη.
-
3
Μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Χίτλερ αναδείχθηκε σε ανερχόμενη μορφή στην πολιτική σκηνή του Μονάχου, όπου άνθιζαν υπερεθνικιστικές, αντιδημοκρατικές, αντικομμουνιστικές και αντισημιτικές ιδέες.
Ο Αδόλφος Χίτλερ (1889–1945) υπήρξε ηγέτης του Ναζιστικού Κόμματος και δικτάτορας της ναζιστικής Γερμανίας από το 1933 έως το 1945. Θεωρείται ευρέως σύμβολο του κακού λόγω των εγκλημάτων που διέπραξε το ναζιστικό γερμανικό καθεστώς υπό την ηγεσία του. Ιδίως, η ευθύνη του Χίτλερ για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα — τη συστηματική δίωξη και μαζική δολοφονία των Εβραίων της Ευρώπης — τον καθιστά μια από τις πιο διαβόητες μορφές της ιστορίας.
Η ζωή του Χίτλερ αποτελεί συχνά αντικείμενο μύθων και θρύλων. Πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι υπερβολικές, φανταστικές ή εντυπωσιοθηρικές. Ορισμένοι από αυτούς τους μύθους προέρχονται από τον ίδιο τον Χίτλερ και από τη (σε μεγάλο βαθμό) μυθοποιημένη εκδοχή της ζωής του, όπως την παρουσίασε στο βιβλίο του Mein Kampf. Άλλοι δημιουργήθηκαν από πολιτικούς αντιπάλους του, που επιδίωκαν να τον δυσφημίσουν. Ακόμη περισσότεροι διαμορφώθηκαν τις δεκαετίες που ακολούθησαν τον θάνατό του. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μύθους πηγάζουν από την προσπάθεια των ανθρώπων να κατανοήσουν τον Χίτλερ και τα εγκλήματά του. Τι ήταν εκείνο σε αυτόν τον άνθρωπο που ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους να διαπράξουν τόσο αδιανόητες πράξεις;
Τα πρώτα χρόνια του Χίτλερ υπήρξαν καθοριστικά για την διαμόρφωση της ιδεολογίας του. Κατά την περίοδο αυτή, ο Χίτλερ ήρθε σε επαφή με ιδέες που αποτέλεσαν βασικά στοιχεία της κοσμοθεωρίας του. Σε αυτές περιλαμβάνονται ο ακραίος εθνοφυλετικός γερμανικός εθνικισμός, ο φυλετικός αντισημιτισμός, η αντίθεση στη φιλελεύθερη δημοκρατία και ο αντικομμουνισμός. Το πότε και γιατί ο Χίτλερ υιοθέτησε μια ακραία και ριζοσπαστικοποιημένη κοσμοθεωρία παραμένει αντικείμενο ιστορικής συζήτησης.
Μύθοι για το οικογενειακό ιστορικό του Χίτλερ
Υπάρχουν δύο κύριοι μύθοι σχετικά με το οικογενειακό ιστορικό του Αδόλφου Χίτλερ. Ο πρώτος είναι ο ισχυρισμός ότι ο παππούς του Χίτλερ ήταν Εβραίος. Ο δεύτερος ότι το πραγματικό επώνυμό του ήταν Shicklgruber. Κανένας από αυτούς τους ισχυρισμούς δεν ευσταθεί.
Ήταν ο παππούς του Χίτλερ Εβραίος;
Όχι, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι ο παππούς του Αδόλφου Χίτλερ ήταν Εβραίος. Αυτή η ανυπόστατη φήμη εμφανίστηκε ήδη από τη δεκαετία του 1920.
Ο μύθος αυτός πιθανόν να διαδόθηκε λόγω των εικασιών σχετικά με την ταυτότητα του παππού του. Ο πατέρας του Χίτλερ, ο Αλόις, γεννήθηκε εκτός γάμου από τη Μαρία Άννα Shicklgruber. Το πιστοποιητικό βάπτισης του Αλόις δεν περιλάμβανε το όνομα του πατέρα του. Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί με βεβαιότητα, οι πιθανότεροι υποψήφιοι για βιολογικοί πατέρες του Αλόις (και συνεπώς παππούδες του Αδόλφου Χίτλερ) είναι οι αδελφοί Χίντλερ, Johann Georg ή Johann Nepomuk. Ο Johann Georg έγινε πατριός του Αλόις και ο Johann Nepomuk συνέβαλε στην ανατροφή του. Το 1876, ο Johann Georg καταχωρίστηκε επίσημα ως πατέρας του στο πιστοποιητικό γέννησης του Αλόις. Κανένας από τους δύο δεν ήταν Εβραίος. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι η Μαρία Άννα είχε οποιαδήποτε στενή σχέση με Εβραίο.
Το πραγματικό επώνυμο του Αδόλφου Χίτλερ ήταν Shicklgruber;
Όχι. Το επώνυμο του Αδόλφου Χίτλερ δεν ήταν ποτέ Shicklgruber, αλλά ήταν οικογενειακό όνομα. Το «Shicklgruber» ήταν το επώνυμο της γιαγιάς του Αδόλφου Χίτλερ από την πλευρά του πατέρα του. Επειδή ο πατέρας του Χίτλερ, ο Αλόις, γεννήθηκε εκτός γάμου, χρησιμοποίησε το επώνυμο Shicklgruber μέχρι την ενηλικίωσή του. Το 1876 ο Αλόις άλλαξε το επώνυμό του σε Χίτλερ, όταν προστέθηκε το όνομα του πατριού του στο πιστοποιητικό γέννησής του. Το «Χίτλερ» ήταν μια από τις γραφές του επωνύμου «Χίντλερ». Ο Αλόις Χίτλερ έδωσε αυτό το επώνυμο στα παιδιά του, συμπεριλαμβανομένου του Αδόλφου Χίτλερ.
Η παιδική και εφηβική ηλικία του Χίτλερ
Ο Αδόλφος Χίτλερ γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1889 από τον Αλόις και την Κλάρα (το γένος Pölzl) στην πόλη Braunau am Inn της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Αυστρία). Ο Χίτλερ βαπτίστηκε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Ο πατέρας του, Αλόις (1837–1903) ήταν τελωνειακός υπάλληλος μεσαίας βαθμίδας. Η Κλάρα (1860–1907) ήταν η τρίτη σύζυγός του. Το ζευγάρι απέκτησε έξι παιδιά, τέσσερα από τα οποία πέθαναν σε βρεφική ή παιδική ηλικία. Η μικρότερη αδελφή του Αδόλφου Χίτλερ, η Paula, γεννήθηκε το 1896. Ο Χίτλερ είχε επίσης δύο μεγαλύτερα ετεροθαλή αδέλφια από τον δεύτερο γάμο του πατέρα του.
Η οικογένεια Χίτλερ μετακόμισε αρκετές φορές κατά την παιδική ηλικία του Αδόλφου. Το 1898 εγκαταστάθηκαν σε χωριό στα περίχωρα της αυστριακής πόλης Linz. Για αρκετά χρόνια, ο Αδόλφος Χίτλερ φοιτούσε σε σχολείο στο Linz, όπου αντιμετώπιζε δυσκολίες στις επιδόσεις του.
Ο Χίτλερ γνωρίζει τον γερμανικό εθνικισμό
Στο σχολείο, ο Χίτλερ εκτέθηκε στις γερμανικές εθνικιστικές ιδέες που ήταν δημοφιλείς στο Linz εκείνη την εποχή. Εκεί πιθανώς ήρθε σε επαφή με τον εθνοφυλετικό εθνικισμό του Georg Ritter von Schönerer. Ο Schönerer υποστήριζε ότι όλοι οι εθνοτικοί Γερμανοί έπρεπε να ενωθούν σε ένα ενιαίο κράτος και αντιτασσόταν στην πολυεθνική αυστροουγγρική αυτοκρατορία. Προωθούσε επίσης τον φυλετικό αντισημιτισμό.
Τα αποτυχημένα καλλιτεχνικά όνειρα του Χίτλερ
Ο νεαρός Αδόλφος Χίτλερ ήθελε να γίνει καλλιτέχνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, είχε έντονες διαφωνίες με τον πατέρα του, ο οποίος ήθελε ο γιος του να ακολουθήσει καριέρα δημοσίου υπαλλήλου σε αυστροουγγρική δημόσια υπηρεσία. Μετά το θάνατο του πατέρα του το 1903, ο Χίτλερ έπεισε τη μητέρα του να του επιτρέψει να ακολουθήσει το όνειρό του να γίνει καλλιτέχνης. Το φθινόπωρο του 1907 ο Χίτλερ έδωσε εισαγωγικές εξετάσεις στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης, αλλά η αίτησή του απορρίφθηκε.
Η εικόνα του Χίτλερ ως «αποτυχημένου καλλιτέχνη» παραμένει μέχρι σήμερα στον 21ο αιώνα αντικείμενο αστείων και αντιφατικών αφηγήσεων.
Ο Εβραίος γιατρός της Κλάρα Χίτλερ
Υπάρχει ένας διαδεδομένος μύθος ότι ο Αδόλφος Χίτλερ μισούσε τους Εβραίους εξαιτίας ενός Εβραίου γιατρού που περιέθαλψε τη μητέρα του Χίτλερ. Ωστόσο, υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που αποδεικνύουν το αντίθετο.
Καθ' όλη τη διάρκεια του 1907, ο Χίτλερ φρόντιζε τη μητέρα του, η οποία έπασχε από καρκίνο του μαστού. Ο γιατρός της, Δρ. Eduard Bloch, ήταν Εβραίος. Οι δύο άνδρες ανέπτυξαν καλή σχέση και ο Χίτλερ εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για τη βοήθεια και τη φροντίδα που παρείχε στη μητέρα του ο Bloch. Η Klara πέθανε τον Δεκέμβριο του 1907. Χρόνια αργότερα, όταν οι Ναζί κατέλαβαν την Αυστρία, ο Χίτλερ φρόντισε ώστε ο Δρ. Bloch και η σύζυγός του να εξαιρεθούν από πολλές αντισημιτικές πολιτικές του καθεστώτος.
Η εποχή του Χίτλερ στη Βιέννη, 1908–1913
Στις αρχές του 1908, λίγες εβδομάδες μετά τον θάνατο της μητέρας του, ο Χίτλερ μετακόμισε στη Βιέννη. Σε αντίθεση με το Linz, όπου ο πληθυσμός ήταν κυρίως γερμανικός, η Βιέννη ήταν μια πολυεθνοτική, πολυεθνική και πολυθρησκευτική πόλη, με σημαντικές εβραϊκές και τσεχικές κοινότητες. Ο Χίτλερ παρέμεινε στη Βιέννη μέχρι τον Μάιο του 1913.
Ο τρόπος ζωής του Χίτλερ στη Βιέννη
Στην αρχή ο Χίτλερ ζούσε σχετικά άνετα στη Βιέννη, χάρη στη γενναιόδωρη κληρονομιά που του άφησαν οι γονείς του και δεν εργαζόταν. Το 1908–1909 απέτυχε για δεύτερη φορά να εισαχθεί στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Σταδιακά έχασε κάθε επαφή με την οικογένειά του. Μέχρι το τέλος του 1909, η κληρονομιά του Χίτλερ είχε εξαντληθεί, με αποτέλεσμα να ζει σε συνθήκες φτώχειας. Αναγκάστηκε να διαμείνει προσωρινά σε καταφύγιο αστέγων και στη συνέχεια σε ξενώνα απόρων ανδρών. Κατά την περίοδο αυτή, ο Χίτλερ άρχισε να ζωγραφίζει ακουαρέλες με σκηνές της Βιέννης, τις οποίες πουλούσε, αρχικά με τη βοήθεια ενός συνεργάτη του.
Ο Χίτλερ γνωρίζει τον πολιτικό αντισημιτισμό στη Βιέννη
Κατά τα δύο πρώτα χρόνια παραμονής του στη Βιέννη, δήμαρχος της πόλης ήταν ο αντισημίτης πολιτικός Karl Lueger. Ο Lueger ήταν συνιδρυτής του Χριστιανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος της Αυστρίας (Christlichsoziale Partei). Ως πολιτικός, ο Lueger χρησιμοποιούσε τον οικονομικό αντισημιτισμό και νέες πολιτικές τακτικές για να εξασφαλίσει εκλογική υποστήριξη.
Ο Χίτλερ ισχυρίστηκε αργότερα ότι η αντισημιτική πολιτική του ιδεολογία διαμορφώθηκε στη Βιέννη και ότι επηρεάστηκε εν μέρει από τον Lueger και τις αντισημιτικές εφημερίδες της πόλης. Ωστόσο, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι αυτό δεν είναι απολύτως ακριβές. Στη Βιέννη ο Χίτλερ είχε Εβραίους γνωστούς και συνεργάτες. Με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, ο Χίτλερ δεν φαίνεται να είχε υιοθετήσει μια πλήρως διαμορφωμένη αντισημιτική ιδεολογία πριν φύγει από τη Βιέννη. Παρ᾽όλα αυτά, η χρονική περίοδος αυτή πιθανότα επηρέασε τις μετέπειτα αντισημιτικές αντιλήψεις και την πολιτική του.
Ο Χίτλερ στο Μόναχο, 1913–1914
Τον Μάιο του 1913, ο Χίτλερ εγκατέλειψε τη Βιέννη και μετακόμισε στο Μόναχο, πρωτεύουσα του γερμανικού κρατιδίου της Βαυαρίας, το οποίο ποτελούσε μέρος της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Διέφυγε στο Μόναχο για να αποφύγει τις κυρώσεις λόγω της μη εκπλήρωσης των στρατιωτικών του υποχρεώσεων στην Αυστροουγγαρία. Ο Χίτλερ χρηματοδότησε την μετακίνησή του αυτή με ό,τι είχε απομείνει από την κληρονομιά του. Στο Μόναχο ο Χίτλερ συνέχισε να ζει χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση, συντηρούμενος από την πώληση ακουαρελών και σκίτσων του.
Η στρατιωτική θητεία του Χίτλερ κατά τη διάρκεια του Α᾽ Παγκοσμίου Πολέμου, 1914–1918
Ο Αδόλφος Χίτλερ υποδέχτηκε με ενθουσιασμό το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου το καλοκαίρι του 1914. Στις 2 Αυγούστου — όταν ξεκίνησε ο πόλεμος — ο 25χρονος Χίτλερ παρακολούθησε μια πατριωτική εκδήλωση στο Μόναχο, στην κεντρική πλατεία Odeonsplatz. Χρόνια αργότερα, ο φωτογράφος του Χίτλερ, Heinrich Hoffmann, εντόπισε τον Χίτλερ σε φωτογραφία που είχε τραβήξει από το πλήθος της ημέρας εκείνης. Η φωτογραφία αυτή χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη ναζιστική προπαγάνδα.
Ο Χίτλερ κατατάσσεται στον βαυαρικό στρατό
Παρότι ήταν Αυστριακός υπήκοος, ο Χίτλερ κατατάχθηκε στον βαυαρικό στρατό τον Αύγουστο του 1914. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο βαυαρικός στρατός αποτελούσε τμήμα του γερμανικού στρατού. Ο Χίτλερ υπηρέτησε στο 16ο βαυαρικό εφεδρικό σύνταγμα πεζικού. Μετά από περιορισμένη και σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση, η μονάδα του αναπτύχθηκε στο Βέλγιο το φθινόπωρο του 1914 και έλαβε μέρος στην Πρώτη Μάχη της Υπρ (Οκτώβριος–Νοέμβριος 1914). Αυτή ήταν η μοναδική εμπειρία του Χίτλερ σε μάχη πρώτης γραμμής.
Οι στρατιωτικοί βαθμοί και τα παράσημα του Χίτλερ
Τον Νοέμβριο του 1914, ο Χίτλερ προήχθη στον βαθμό του Gefreiter, τον δεύτερο βαθμό προαγωγής για έναν απλό στρατιώτη. Ο βαθμός αυτός αντιστοιχούσε περίπου στον βαθμό του Δεκανέα Πρώτης Τάξης στον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν προήχθη ποτέ ξανά. Ο βαθμός του Χίτλερ συχνά μεταφράζεται λανθασμένα στα αγγλικά ως «Υποδεκανέας». Κατά τη διάρκεια του πολέμου τιμήθηκε με διάφορα παράσημα, μεταξύ των οποίων ο Σιδηρούς Σταυρός Β᾽ Τάξης τον Δεκέμβριο του 1914 και ο Σιδηρούς Σταυρός Α᾽Τάξης τον Αύγουστο του 1918.
Ο Χίτλερ ως διαβιβαστής
Τον Νοέμβριο του 1914 ο Χίτλερ ανέλαβε καθήκοντα διαβιβαστή, μεταφέροντας μηνύματα από και προς το αρχηγείο του συντάγματος. Δεν υπηρετούσε πλέον στην πρώτη γραμμή. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η μονάδα του Χίτλερ πολέμησε σε πολλές μάχες στο Βέλγιο και τη Γαλλία στο δυτικό μέτωπο. Κατά τη διάρκεια αυτών των μαχών, ο Χίτλερ βρισκόταν συχνά αρκετά χιλιόμετρα πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Ωστόσο, τραυματίστηκε ελαφρά από θραύσμα οβίδας στον μηρό τον Οκτώβριο του 1916 κατά τη Μάχη του Σομ.
Οι εμπειρίες του Χίτλερ στο εσωτερικό μέτωπο
Αν και ο Χίτλερ ήταν σε ενεργό υπηρεσία με τη μονάδα του κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, πέρασε επίσης χρόνο στο εσωτερικό μέτωπο της Γερμανίας. Μετά τον τραυματισμό του τον Οκτώβριο του 1916, νοσηλεύτηκε για περίπου δύο μήνες σε στρατιωτικό νοσοκομείο κοντά στο Βερολίνο. Τόσο στο Μόναχο όσο και στο Βερολίνο, έγινε μάρτυρας της εκτεταμένης πείνας που έπληξε τον γερμανικό άμαχο πληθυσμό τον χειμώνα του 1916–1917, λόγω της κακής σοδειάς και του αποκλεισμού τροφίμων κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ενάμιση χρόνο αργότερα, ενώ βρισκόταν σε άδεια τον Σεπτέμβριο του 1918, ο Χίτλερ παρατήρησε την πλήρη κατάρρευση του ηθικού στο γερμανικό εσωτερικό μέτωπο. Οι εμπειρίες αυτές άφησαν βαθύ αποτύπωμα και επηρέασαν μεταγενέστερες αποφάσεις του σχετικά με την προμήθεια τροφίμων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο αντίκτυπος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου
Τον Οκτώβριο του 1918, ο Χίτλερ τραυματίστηκε σε επίθεση με αέριο μουστάρδας και μεταφέρθηκε στο στρατιωτικό νοσοκομείο στο Pasewalk. Ενώ ανάρρωνε, πληροφορήθηκε την ανακωχή της 11ης Νοεμβρίου του 1918, την ανατροπή του Κάιζερ Γουλιέλμου Β' και τη γερμανική επανάσταση. Η αγανάκτηση και η απογοήτευση του Χίτλερ για την ανακωχή και την πτώση της γερμανικής αυτοκρατορίας θα αποτελέσουν αργότερα σημαντικό στοιχείο του μύθου και της ιδεολογίας του.
Οι εμπειρίες του Χίτλερ στο Μόναχο μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο
Παρόλο που οι περισσότεροι στρατιώτες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αποστρατεύτηκαν γρήγορα, ο Χίτλερ επέλεξε να παραμείνει στον βαυαρικό στρατό μετά τη λήξη του πολέμου. Χωρίς οικογένεια, φίλους, σπίτι ή επαγγελματική προοπτική, δεν είχε εναλλακτικές επιλογές. Ο Χίτλερ παρέμεινε στον βαυαρικό στρατό σε καιρό ειρήνης από το φθινόπωρο του 1918 έως τα τέλη Μαρτίου του 1920. Κατά την περίοδο αυτή, τα πολιτικά γεγονότα εξελίχθηκαν ραγδαία.
Πολιτικές αλλαγές στο Μόναχο 1918–1919
Όταν ο Χίτλερ επέστρεψε στο Μόναχο στα τέλη Νοεμβρίου του 1918, η πόλη βρισκόταν σε αναταραχή. Στις 7–8 Νοεμβρίου, επαναστάτες στη Βαυαρία ανέτρεψαν τον Βαυαρό βασιλιά Λουδοβίκο Γ' και εγκαθίδρυσαν δημοκρατική κυβέρνηση. Από τον Νοέμβριο του 1918 έως τον Φεβρουάριο του 1919, επικεφαλής της νέας βαυαρικής κυβέρνησης ήταν ο σοσιαλιστής Kurt Eisner, ο οποίος ήταν Εβραίος. Ο Eisner δολοφονήθηκε τον Φεβρουάριο του 1919. Ο διάδοχός του, Johannes Hoffman, εκδιώχθηκε στη συνέχεια από την πόλη κατά τη διάρκεια μιας απόπειρας κομμουνιστικής κατάληψης της εξουσίας. Τον Απρίλιο και Μάιο του 1919, η Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία (Bayerische Räterepublik, κατά λέξη «Βαυαρική Δημοκρατία των Συμβουλίων»), μια βραχύβια κομμουνιστική κυβέρνηση, ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης. Με τη βοήθεια γειτονικών κρατιδίων και παραστρατιωτικών σωμάτων, η κυβέρνηση του Hoffman κατέστειλε τη Βαυαρική Σοβιετική Δημοκρατία. Ακολούθησε κύμα αντικομμουνιστικής βίας, κατά το οποίο σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.
Κατά τη διάρκεια όλων αυτών των πολιτικών αλλαγών, ο Χίτλερ συνέχισε να υπηρετεί στον βαυαρικό στρατό, παρά το γεγονός ότι είχε τη δυνατότητα να αποστρατευτεί. Έτσι, ο Χίτλερ — ο οποίος σύντομα θα γινόταν γνωστός για τη δεδηλωμένη αντίθεσή του τόσο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία όσο και στον κομμουνισμό — είχε υπηρετήσει εθελοντικά ως στρατιώτης υπό διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα.
Ο αντισημιτισμός στο μεταπολεμικό Μόναχο
Κατά τη διάρκεια και μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντισημιτισμός εντάθηκε σε ολόκληρη τη Γερμανία. Πολλοί Γερμανοί απέδωσαν συλλήβδην στους Εβραίους την ευθύνη για την ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο,την επανάσταση του Νοεμβρίου 1918 και την εξάπλωση του κομμουνισμού.
Ο Χίτλερ βίωσε αυτή την περίοδο του αυξημένου αντισημιτισμού στο μεταπολεμικό Μόναχο. Η πόλη είχε εξελιχθεί σε εστία αντιεβραϊκών αισθημάτων. Στο Μόναχο, ο αντισημιτισμός κλιμακώθηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1919 ως απάντηση στα παγκόσμια γεγονότα. Πρώτον, πολλοί άνθρωποι στο Μόναχο, και όχι μόνο, έριξαν το φταίξιμο για τις πράξεις της κομμουνιστικής Βαυαρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας στους Εβραίους . Ο κόσμος εξέφρασε την οργή του για τη γερμανική κυβέρνηση που υπέγραψε τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Αυτή η δυσαρέσκεια συχνά συνδεόταν με αντισημιτικές αντιλήψεις. Το 1919, μια αντισημιτική θεωρία συνωμοσίας, τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, κυκλοφόρησε σε γερμανική μετάφραση. Στους μήνες και τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Αδόλφος Χίτλερ υιοθέτησε και διέδωσε πολλές από τις κυρίαρχες αντισημιτικές ιδέες και θεωρίες συνωμοσίας της εποχής στο μεταπολεμικό Μόναχο και τη Γερμανία..
Υπό αυτές τις συνθήκες, νέα, ριζοσπαστικά δεξιά αντισημιτικά κινήματα αναπτύχθηκαν στο Μόναχο. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Χίτλερ έγινε γνωστός για τις ικανότητές του ως δυναμικός πολιτικός ρήτορας.
Οι πρώτες αντισημιτικές δηλώσεις και ομιλίες του Χίτλερ
Το καλοκαίρι του 1919, ο Χίτλερ εντάχθηκε στο Γραφείο Πληροφοριών της Στρατιωτικής Διοίκησης της Βαυαρίας. Το στρατιωτικό γραφείο αυτό συγκέντρωνε πληροφορίες για τα πολιτικά κόμματα στο Μόναχο και παρείχε αντικομμουνιστική «πολιτική εκπαίδευση» στους στρατιώτες. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους ο Χίτλερ παρακολούθησε ένα σεμινάριο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Εκεί, άκουσε διαλέξεις για την ιστορία και την πολιτική, οι οποίες πιθανότατα επηρέασαν τις πολιτικές του απόψεις. Εκείνο το καλοκαίρι, ο Χίτλερ συνειδητοποίησε την ικανότητά του στη δημόσια ομιλία και άρχισε να την καλλιεργεί. Τον Αύγουστο του 1919, εκφώνησε τις πρώτες αντισημιτικές πολιτικές ομιλίες του προς τους στρατιώτες.
Εντυπωσιασμένος από τις επικοινωνιακές ικανότητες του Χίτλερ, ο προϊστάμενός του τού ανέθεσε να απαντήσει γραπτώς σε ένα ερώτημα ενός φοιτητή σχετικά με το λεγόμενο «Εβραϊκό Ζήτημα». Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1919, στην επιστολή του, ο Χίτλερ χαρακτήρισε τους Εβραίους ως φυλή (Rasse) και διατύπωσε αντισημιτικές θέσεις, βασισμένες σε οικονομικές, εθνικιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις. Στην επιστολή αυτή, υποστήριξε επίσης την ανάγκη για μια ισχυρή, εθνικιστική κυβέρνηση που θα απέκλειε πλήρως τους Εβραίους από τη γερμανική κοινωνία.
Άνοδος στην ηγεσία του Ναζιστικού Κόμματος
Στο πλαίσιο της υπηρεσίας του στο Γραφείο Πληροφοριών, ο Χίτλερ συμμετείχε σε μια συγκέντρωση του μικρού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (Deutsche Arbeiterpartei, ή DAP) στις 12 Σεπτεμβρίου του 1919. Σύμφωνα με τον ίδιο, στη συγκέντρωση αυτή εκφώνησε έναν αυτοσχέδιο λόγο που εντυπωσίασε πολύ τα στελέχη του κόμματος, τα οποία τον ενθάρρυναν να ενταχθεί στο κόμμα. Μέσα σε έναν μήνα, ο Χίτλερ είχε εγγραφεί στο DAP με αριθμό μέλους 555. Αργότερα ο Χίτλερ ισχυρίστηκε ψευδώς ότι ο αριθμός του ήταν το επτά.
Στις 16 Οκτωβρίου του 1919, ο Χίτλερ εκφώνησε την πρώτη του επίσημη ομιλία σε συγκέντρωση του κόμματος σε μια μπυραρία. Χάρη στις ρητορικές του ικανότητες, ο Χίτλερ αναρριχήθηκε γρήγορα στην ηγεσία του DAP. Βοήθησε τους ηγέτες του DAP να συντάξουν το πολιτικό πρόγραμμα του κόμματος. Το πρόγραμμα αυτό παρουσιάστηκε δημόσια από τον Χίτλερ σε μια μεγάλη συγκέντρωση στις 24 Φεβρουαρίου του 1920 στο Hofbräuhaus του Μονάχου. Λίγο αργότερα, το DAP μετονομάστηκε σε Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei ή NSDAP). Έγινε ευρύτερα γνωστό ως Ναζιστικό Κόμμα.
Στα τέλη Μαρτίου του 1920, ο Χίτλερ αποχώρησε από τον βαυαρικό στρατό και εγκαταστάθηκε σε ένα μικρό ενοικιαζόμενο δωμάτιο, κοντά στο κέντρο της πόλης. Από αυτό το σημείο και έπειτα, αφιέρωσε όλον τον χρόνο του στην πολιτική. Τα εισοδήματά του προέρχονταν από αμοιβές για τις πολιτικές του ομιλίες, καθώς και από την οικονομική υποστήριξη και τα επιδόματα από το Ναζιστικό Κόμμα και τους υποστηρικτές του.
Μέχρι τα μέσα του 1921, ο Χίτλερ είχε εδραιωθεί ως ηγέτης του Ναζιστικού Κόμματος —ένας ρόλος που θα τον οδηγούσε να εξελιχθεί σε μια από τις πιο σημαντικές και καταστροφικές πολιτικές μορφές της σύγχρονης ιστορίας.
