پارتیزان های یهودی

برخی از یهودیانی که موفق به فرار از گتوها و اردوگاه ها شدند، واحدهای مبارزاتی خود را تشکیل دادند. این مبارزان یا پارتیزان ها در نواحی پردرخت متمرکز بودند. گروه بزرگی از پارتیزان ها در بخش اشغالی خاک شوروی، در جنگلی نزدیک ویلنا، پایتخت لیتوانی، پنهان شده بودند. آنها توانستند صدها قطار را از خط خارج کرده و بیش از 3000 سرباز آلمانی را به قتل رسانند.

زندگی پارتیزانی در جنگل دشوار بود. مردم مجبور بودند برای اجتناب از مورد شناسایی قرار گرفتن، مکان خود را تغییر دهند؛ برای تأمین غذای خود به محصولات غذایی کشاورزان دستبرد بزنند و برای زنده ماندن در سرمای زمستان، در پناهگاه هایی کم دوام که از کنده و شاخه درختان ساخته شده بود به سر برند. در برخی مناطق، پارتیزان ها کمک هایی از روستائیان محلی دریافت می کردند، اما در اغلب موارد آنها به دلیل یهودستیزی گسترده و همچنین ترس مردم از مجازات های سنگین به دلیل کمک به یهودیان، نمی توانستند انتظار کمک از کسی داشته باشند. پارتیزان ها همواره در سایه این خطر می زیستند که خبرچین های محلی، جا و مکان آنها را به آلمانی ها اطلاع دهند.

بسیاری از یهودیان در واحدهای پارتیزانی مستقر در فرانسه و ایتالیا شرکت داشتند تا به نیروهای ثابت متفقین در شکست نیروهای آلمانی کمک کنند. آنها مدارک و کارت شناسایی جعل می کردند، اعلامیه های ضد نازی چاپ می کردند و همدستان دشمن را ترور می کردند.

هانا شنز، 23 ساله، یک یهودی مجار بود که در سال 1939 به فلسطین مهاجرت کرد. او یکی از سی و دو چترباز فلسطینی بود که انگلیسی ها به منظور سازماندهی عملیات مقاومت و نجات در پشت خطوط جبهه آلمان پیاده کردند. شنز که شاعر بود، پیش از اینکه در 7 ژوئن 1944، از مرز مجارستان عبور کند تا به یهودیان مجار درباره اردوگاه های مرگ هشدار دهد، شعری به یکی از همکاران خود داد. واژگان پایانی این شعر چنین است: "خوشا به حال قلب قدرتمندی که به خاطر عزت و شرف از تپش بازایستد. خوشا به حال کبریتی که با شعله ای افروخته بسوزد." یک روز بعد، شنز دستگیر و به جرم خیانت به کشور مجارستان اعدام شد.