کمیته پناهندگان جنگی

ایالات متحده تنها در اواخر جنگ بود که مبادرت به نجات یهودیان از هولوکاست کرد. در ژانویه 1944، وزیر دارایی این کشور، هنری مورگنتاو، پرزیدنت فرانکلین دی. روزولت را ترغیب به تشکیل کمیته پناهندگان جنگی کرد.

با وجود اینکه در سال 1942 گزارش های موثقی از قتل عام یهودیان به وزارت امور خارجه ایالات متحده رسیده بود، مقامات همچنان سکوت اختیار کرده بودند. در طول جنگ، وزارت امور خارجه تأکید بر این داشت که بهترین راه برای نجات قربانیان سیاست های آلمان نازی، پیروزی در جنگ در اسرع وقت است.

کمیته پناهندگان جنگی با سازمان های یهودی، دیپلمات های کشورهای بی طرف و گروه های مقاومت در اروپا همکاری می کرد تا یهودیان را از کشورهای اشغالی نجات داده و برای زندانیان اردوگاه های کار اجباری نازی ها نیز کمک هایی فراهم آورد. گسترده ترین فعالیت های نجات این کمیته با رهبری رائول والنبرگ، یک دیپلمات سوئدی مستقر در بوداپست مجارستان صورت گرفت. والنبرگ با توزیع گذرنامه های حفاظتی سوئدی، ده ها هزار یهودی مجار را از تبعید به آشویتس حفظ کرد. از آنجا که سوئد کشوری بی طرف بود، آلمان نمی توانست به آسانی به شهروندان سوئدی آسیب برساند. والنبرگ همچنین برای یهودیان بوداپست بیمارستان، مهدکودک و غذاخوری خیریه دایر کرد.

کمیته پناهندگان جنگی نقشی حیاتی در نجات بیش از 200000 یهودی داشت. با وجود این، هنوز برخی بر این باورند که اگر عملیات نجات زودتر آغاز شده بود، تعداد بیشتری از یهودیان جان سالم به در می بردند. رائول والنبرگ طی آزادسازی بوداپست به دست روس ها ناپدید شد. او آخرین بار در 17 ژانویه 1945 به همراه سربازان شوروی دیده شد. ده سال بعد، اتحاد جماهیر شوروی دستگیری او را تصدیق و ادعا کرد که در سال 1947 در زندان جان سپرده است.