جوخه های سیار کشتار
بعد از تهاجم ارتش آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در 22 ژوئن 1944، مرحله تازه ای در هولوکاست آغاز شد. آلمانی ها تحت پوشش جنگ و مطمئن از پیروزی خود، از به مهاجرت اجباری فرستادن و زندانی کردن یهودیان، به قتل عام آنان روی آوردند. جوخه های عملیات ویژه که از واحدهای نازی ها (اس اس) و پلیس تشکیل شده بودند، به سرعت پشت سر ارتش در حال پیشروی آلمان حرکت می کردند. وظیفه آنها کشتن یهودیان در مناطق اشغالی شوروی بود. برخی از ساکنان نواحی اشغالی- عمدتاً اوکراینی ها، لتونیایی ها و لیتوانیایی ها- به عنوان نیروی کمکی پلیس با جوخه های سیار کشتار آلمان همکاری می کردند.
واحدهای سیار کشتار با سرعت عمل خود، جمعیت یهودیان را غافلگیر می کردند. این قاتلان وارد شهرهای کوچک و بزرگ می شدند و همه مردان، زنان و کودکان یهودی را دستگیر می کردند. آنها همچنین بسیاری از رهبران حزب کمونیست و کولی ها را با خود می بردند. قربانیان باید اشیاء قیمتی خود را تحویل داده و لباس هایشان را در می آوردند؛ این لباس ها سپس برای استفاده به آلمان فرستاده می شد یا بین همدستان محلی آلمانی ها توزیع می شد. آنگاه اعضای جوخه کشتار قربانیان خود را پای پیاده به دشت های باز، جنگل ها و آبکندهای اطراف شهرها و شهرک های اشغالی می بردند، و در آنجا آنها را تیرباران می کردند یا در کامیون های گاز می کشتند و اجسادشان را در گورهای جمعی می انداختند.
در 21 سپتامبر 1941، در شب سال نوی یهودیان، یک جوخه سیار کشتار به شهر کوچک آیشیشکی، که اکنون در لیتوانی قرار دارد، وارد شدند. اعضای جوخه کشتار، حدود 4000 یهودی را از این شهر و مناطق اطراف در سه کنیسه جمع کرده و آنها را دو روز بدون آب و غذا در همان محل نگه داشتند. سپس طی دو روز، مردان، زنان و کودکان یهودی را به گورستان ها بردند، و پس از به صف کردن آنها جلوی گودال های باز، آنها را تیرباران کردند. امروز دیگر هیچ یهودی در آیشیشکی وجود ندارد. این شهر یکی از صدها شهر و شهرک و اشتتل [شهرک های یهودی نشین] بود که یهودیان ساکن در آن طی هولوکاست کشته شدند. فرهنگ غنی بسیاری از این جوامع یهودی برای همیشه از میان رفت.
جوخه های کشتار بیش از یک میلیون یهودی و ده ها هزار بیگناه دیگر را به قتل رساندند. در بابی یار، نزدیک به شهر کی یف، حدود 34000 یهودی طی دو روز به ضرب گلوله کشته شدند. فقط تعداد اندکی از مردم به همسایگان یهودی خود کمک کردند که از دست آن جوخه ها بگریزند. اکثر مردم بیم داشتند که آنها نیز کشته شوند.
کشتار مردان، زنان و کودکان بیگناه در بابی یار و شهرهای دیگررا نباید جنایت اوباش یا دیوانگان پنداشت. مأموران این اعدام ها، افرادی "عادی" بودند که از دستورات افسران مافوق خود اطاعت می کردند. بسیاری از این قاتلان دارای همسر و فرزند در آلمان بودند. تبلیغات و تعلیم به تعداد زیادی از اعضای جوخه های کشتار سیار آموخته بود که قربانیان خود را دشمنان آلمان تلقی کنند. بعضی از قاتلان برای تضعیف احساسات و افکار خود، به شدت مشروب می نوشیدند. افزون بر این، آنها هنگام توصیف اعمال خود، از کلمات رمزی چون "رفتار ویژه" و "عملیات ویژه" به جای "کشتن" یا "قتل" استفاده می کردند تا به این ترتیب از جنایات وحشتناک خود فاصله بگیرند.