Πορείες θανάτου

Κοντά στο τέλος του πολέμου, ενώ οι γερμανικές στρατιωτικές δυνάμεις κατέρρεαν, οι δυνάμεις των Συμμάχων περικύκλωναν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί. Οι Σοβιετικοί πλησίαζαν από τα ανατολικά, ενώ οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Αμερικανοί από τα δυτικά. Οι Γερμανοί ξεκίνησαν πυρετωδώς να μετακινούν τους κρατούμενους από τα στρατόπεδα που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή και να τους μεταφέρουν για να χρησιμοποιηθούν ως εργάτες σε καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα της Γερμανίας. Οι κρατούμενοι πρώτα μεταφέρονταν με τρένο και στη συνέχεια πεζοί σε «πορείες θανάτου» όπως έμειναν στην ιστορία.

Οι κρατούμενοι ήταν αναγκασμένοι να διανύουν μεγάλες αποστάσεις περπατώντας μέσα στο τσουχτερό κρύο, με ελάχιστη ή χωρίς καθόλου τροφή, νερό ή ξεκούραση. Όσοι δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το ρυθμό εκτελούνταν. Οι μεγαλύτερες πορείες θανάτου πραγματοποιήθηκαν το χειμώνα του 1944-1945, όταν ο σοβιετικός στρατός ξεκίνησε την απελευθέρωση της Πολωνίας. Εννέα ημέρες πριν την άφιξη των Σοβιετικών στο Άουσβιτς, οι Γερμανοί υποχρέωσαν δεκάδες χιλιάδες κρατούμενους σε πορεία έξω από το στρατόπεδο προς το Wodzislaw, μια πόλη που απείχε τριάντα πέντε μίλια, όπου τους έβαλαν σε εμπορευματικές αμαξοστοιχίες με προορισμό άλλα στρατόπεδα. Σχεδόν ένας στους τέσσερις πέθανε στην πορεία.

Οι Ναζί συχνά δολοφονούσαν μεγάλες ομάδες κρατουμένων πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά τις πορείες. Στη διάρκεια μιας πορείας, 7.000 Εβραίοι κρατούμενοι, 6.000 εκ των οποίων ήταν γυναίκες, μεταφέρθηκαν από στρατόπεδα στην περιοχή Danzig που συνόρευε στο Βορρά με τη Βαλτική Θάλασσα. Στη διάρκεια της δεκαήμερης πορείας, 700 δολοφονήθηκαν. Όσοι ήταν ακόμα ζωντανοί όταν έφτασαν στις ακτές της θάλασσας, οδηγήθηκαν στο νερό και εκτελέστηκαν.