پیاده روی های مرگ
در اواخر جنگ، هنگامی که نیروی نظامی آلمان در حال سقوط بود، ارتش متفقین اردوگاه های کار اجباری نازی ها را احاطه کردند. روس ها از سمت شرق و انگلیسی ها، فرانسوی ها و آمریکایی ها از سمت غرب نزدیک شدند. آلمانی ها سراسیمه زندانیان را از اردوگاه های نزدیک به جبهه تخلیه کرده و آنها را برای بیگاری به اردوگاه های داخل خاک آلمان منتقل کردند. زندانیان را ابتدا به وسیله قطار و سپس پیاده به آنجا بردند؛ این پیاده روی ها به "پیاده روی های مرگ" معروف شد.
زندانیان مجبور بودند در سرمای کشنده و با اندکی یا بدون غذا، آب و استراحت، مسافت های طولانی را پیاده طی کنند. کسانی را که نمی توانستند پا به پای بقیه راه بروند تیرباران می کردند. بزرگترین پیاده روی های مرگ در زمستان سال 1945-1944، هنگام آغاز آزادسازی لهستان توسط ارتش شوروی صورت پذیرفت. نه روز پیش از ورود روس ها به آشویتس، آلمانی ها ده ها هزار زندانی را پیاده از این اردوگاه به وودزیسلاف، شهری در سی و پنج مایلی آنجا بردند و از آن مکان نیز آنها را با قطارهای باری به اردوگاه های دیگر اعزام کردند. تقریباً از هر چهار زندانی، یک نفر در راه جان سپرد.
نازی ها اغلب گروه های زیادی از زندانیان را طی پیاده روی ها، قبل یا بعد از آن می کشتند. در طول یک پیاده روی، 7000 زندانی یهودی - که 6000 نفر از آنها زن بودند- را از اردوگاه های منطقه دانزیگ که از سمت شمال به دریای بالتیک منتهی می شد خارج کردند. طی این پیاده روی ده روزه، 700 نفر کشته شدند. کسانی که پس از رسیدن به سواحل این دریا هنوز زنده بودند، به درون آب رانده و تیرباران شدند.