<p>Δύο Γερμανο-Εβραϊκές οικογένειες σε μια συγκέντρωση πριν από τον πόλεμο. Μόνο δύο άτομα από τις δύο οικογένειες επέζησαν του Ολοκαυτώματος.  Γερμανία, 1928.</p>

Οι Εβραίοι στην προπολεμική Γερμανία

Σύμφωνα με την απογραφή του Ιουνίου του 1933, ο πληθυσμός των Εβραίων της Γερμανίας ήταν περίπου 500.000. Οι Εβραίοι αντιπροσώπευαν κάτι λιγότερο από το 1% του συνολικού πληθυσμού της Γερμανίας (περί τα 67 εκατομμύρια). Εν αντιθέσει με τις κανονικές μεθόδους απογραφής, τα ναζιστικά ρατσιστικά κριτήρια που κωδικοποιήθηκαν στους Νόμους της Νυρεμβέργης του 1935 και σε κατοπινές διατάξεις, όριζαν ως Εβραίο κάποιο άτομο σύμφωνα με την θρησκεία που ασκείτο από τους παππούδες του ατόμου. Κατά συνέπεια, οι Ναζί θεώρησαν Εβραίους χιλιάδες άτομα που είχαν ασπαστεί άλλες θρησκείες εγκαταλείποντας τον ιουδαϊσμό, ακόμη και ρωμαιοκαθολικούς ιερείς και μοναχές, και προτεστάντες ιερείς που είχαν Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες.

Το 80% των Εβραίων της Γερμανίας (περίπου 400.000 άτομα) διέθεταν γερμανική υπηκοότητα. Οι υπόλοιποι ήταν κυρίως Εβραίοι με πολωνική υπηκοότητα, πολλοί από τους οποίους είχαν γεννηθεί στη Γερμανία και ήταν μόνιμοι κάτοικοι της χώρας.

Συνολικά, περί το 70% των Εβραίων της Γερμανίας ζούσαν σε αστικές περιοχές. Πενήντα τοις εκατό όλων των Εβραίων κατοικούσαν στις 10 μεγαλύτερες γερμανικές πόλεις, μεταξύ των οποίων το Βερολίνο (περίπου 160.000), η Φρανκφούρτη (περίπου 26.000), το Μπρεσλάου (περίπου 20.000), το Αμβούργο (περίπου 17.000), η Κολωνία (περίπου 15.000), το Ανόβερο (περίπου 13.000) και η Λειψία (περίπου 12.000).

Βασικές ημερομηνίες

1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1933
ΠΑΝΕΘΝΙΚΟ ΜΠΟΪΚΟΤΑΖ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Στις 10:00 π.μ., μέλη των Ταγμάτων Εφόδου (SA) και των SS (της επίλεκτης φρουράς του ναζιστικού κράτους) παρατάσσονται μπροστά σε επιχειρήσεις που ανήκουν σε Εβραίους και ενημερώνουν το κοινό ότι οι ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων καταστημάτων είναι Εβραίοι. Σε αρκετές περιπτώσεις γράφουν τη λέξη «Jude», που στη Γερμανική σημαίνει «Εβραίος», στις βιτρίνες των καταστημάτων, μαζί με το Άστρο του Δαυίδ σε κίτρινο και μαύρο χρώμα πάνω στις πόρτες. Αντιεβραϊκά σύμβολα συνοδεύουν αυτά τα συνθήματα. Σε ορισμένες πόλεις τα Τάγματα Εφόδου παρελαύνουν στους δρόμους τραγουδώντας αντιεβραϊκά συνθήματα και τραγούδια του κόμματος. Σε άλλες πόλεις, το μποϊκοτάζ συνοδεύεται από πράξεις βίας. Στο Κίελο δολοφονείται ένας Εβραίος δικηγόρος. Το μποϊκοτάζ λήγει τα μεσάνυχτα. Μποϊκοτάζ που διοργανώνονται σε τοπικό επίπεδο συνεχίζονται για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1930.

15 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1935
ΘΕΣΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ

Στο πλαίσιο της ετήσιας κομματικής συγκέντρωσής τους, οι Ναζί ανακοινώνουν νέους νόμους με τους οποίους οι Εβραίοι καθίστανται πολίτες δεύτερης κατηγορίας και ανακαλούνται τα περισσότερα πολιτικά δικαιώματά τους. Επιπλέον, στους Εβραίους δεν επιτρέπεται να παντρεύονται ή να συνάπτουν ερωτικές σχέσεις με άτομα «γερμανικής ή συναφούς καταγωγής». Αυτό γίνεται γνωστό ως «φυλετικό όνειδος» και αποτελεί πλέον ποινικό αδίκημα. Οι Νόμοι της Νυρεμβέργης όριζαν ως «Εβραίο» ένα άτομο του οποίου τρεις ή τέσσερις παππούδες και γιαγιάδες ήταν Εβραίοι ή συμμετέχει ενεργά στα μυστήρια της εβραϊκής θρησκείας. Κατά συνέπεια, οι Ναζί θεώρησαν Εβραίους χιλιάδες άτομα που είχαν ασπαστεί άλλες θρησκείες εγκαταλείποντας τον ιουδαϊσμό, ακόμη και ρωμαιοκαθολικούς ιερείς, μοναχές και προτεστάντες ιερείς που είχαν Εβραίους παππούδες και γιαγιάδες.

9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1938
«KRISTALLNACHT»: ΕΝΑ ΠΑΝΕΘΝΙΚΟ ΠΟΓΚΡΟΜ

Αντιδρώντας στη δολοφονίας του Γερμανού διπλωμάτη Ernst vom Rath από ένα νεαρό Εβραίο στο Παρίσι, ο Γερμανός Υπουργός Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς εκφωνεί έναν πύρινο λόγο ενώπιον των πιστών μελών του ναζιστικού κόμματος στο Μόναχο. Αυτά τα κομματικά μέλη συγκεντρώνονται για να τιμήσουν την επέτειο του Beer Hall Putsch (μιας αποτυχημένης προσπάθειας του Αδόλφου Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία το 1923). Η ομιλία αποτελεί έναυσμα για μια οργανωμένη επίθεση σε σπίτια, επιχειρήσεις και τόπους λατρείας των Εβραίων από μέλη των Ταγμάτων Εφόδου, των SS και άλλων οργανώσεων του ναζιστικού κόμματος όπως η Χιτλερική Νεολαία. Μολονότι οι αξιωματούχοι των Ναζί αργότερα θα παρουσιάσουν το πογκρόμ ως αυθόρμητη εκδήλωση δημόσιας αγανάκτησης, η συμμετοχή των πολιτών στο πογκρόμ είναι περιορισμένη. Η βία εναντίον το Εβραίων διήρκεσε μέχρι το πρωί της 10ης Νοεμβρίου και έμεινε γνωστή ως «Kristallnacht»: δηλαδή, «η Νύχτα των Κρυστάλλων». Τουλάχιστον 91 Εβραίοι σκοτώθηκαν και πάνω από 30.000 συνελήφθησαν και κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά το πογκρόμ επιταχύνθηκε η διαδικασία της «αριοποίησης», της μεταβίβασης επιχειρήσεων που ανήκαν σε Εβραίους σε «Άριους».