<p>دو خانواده یهودی آلمانی در یک گردهم آیی قبل از جنگ. فقط دو نفر از این گروه از هولوکاست جان سالم به در بردند. آلمان، 1928.</p>

یهودیان در آلمان پیش از جنگ

طبق سرشماری ژوئن 1933، جمعیت یهودی آلمان حدود 500000 نفر بود. یهودیان کمتر از یک درصد از کل جمعیت حدوداً 67 میلیون نفری آلمان را تشکیل می دادند. برخلاف روش های معمول سرشماری، طبق ضوابط نژادپرستانه نازی ها که در قوانین نورنبرگ 1935 و احکام متعاقب آن تدوین شده بود، هویت یهودیان بر اساس مذهب اجدادشان تعیین می شد. در نتیجه، نازی ها هزاران نفر را که از یهودیت به مذهبی دیگر گرویده بودند در زمره یهودیان قرار می دادند که در میان آنها حتی کشیشان و راهبه های کاتولیک و همچنین کشیشان پروتستان که اجدادشان یهودی بودند نیز به چشم می خورد.

هشتاد درصد از یهودیان آلمان (تقریباً 400000 نفر) تابعیت آلمانی داشتند. بقیه این یهودیان، اکثراً دارای تابعیت لهستانی بودند که بسیاری از آنان در آلمان به دنیا آمده و دارای اقامت دائم این کشور بودند.

در مجموع، 70 درصد از یهودیان آلمان در مناطق شهری زندگی می کردند. پنجاه درصد از کل یهودیان در 10 شهر بزرگ آلمان، از جمله برلین (حدود 160000 نفر)، فرانکفورت آم ماین (حدود 26000 نفر)، برسلاو (حدود 20000 نفر)، هامبورگ (حدود 17000 نفر)، کلن (حدود 15000 نفر)، هانوور (حدود 13000 نفر) و لایپزیک (حدود 12000 نفر) می زیستند.

تاریخهای مهم

1 آوریل 1933
تحریم کسب و کار یهودیان در سرتاسر کشور

در ساعت 10 صبح، اعضای گارد ضربت (اس. آ) و نیروهای اس اس (گارد برگزیده حکومت نازی) در مقابل محل های کسب و کار یهودیان در سرتاسر آلمان ایستادند تا مردم را از یهودی بودن مالکان آن مطلع کنند. روی ویترین بیشتر مغازه ها، کلمه "Jude" (به معنای "یهودی" در زبان آلمانی) نوشته و ستاره داوود به رنگ زرد و سیاه روی درها کشیده شد. علائم ضد یهودی نیز همراه این شعارها دیده می شد. در برخی از شهرهای کوچک، نیروهای گارد ضربت در خیابان ها رژه رفته و شعارهای ضدیهودی و سرودهای حزبی سر دادند. در سایر شهرها، این تحریم ها به خشونت کشیده شد- در شهر کیل، یک وکیل یهودی کشته شد. این تحریم نیمه شب به پایان رسید. تحریم های سازماندهی شده در سطح محلی، همچنان در بخش عمده ای از سال های دهه 1930 ادامه یافت.

15 سپتامبر 1935
قوانین نورنبرگ وضع شد

نازی ها در تجمع سالانه حزب خود قوانین جدیدی اعلام کردند که به موجب آن یهودیان شهروندان درجه دو تلقی شدند و بسیاری از حقوق سیاسی آنها لغو شد. علاوه بر این، یهودیان از ازدواج و یا برقراری روابط جنسی با افراد "آلمانی یا نژادهای وابسته" منع شدند. آنچه بعدها "رسوایی نژادی" نام گرفت، جرم کیفری شناخته شد. طبق قوانین نورنبرگ، فردی که سه یا چهار جد یهودی داشت یا تکالیف مذهبی یهودیت را بجا می آورد، "یهودی" محسوب می شد. به این ترتیب، نازی ها هزاران نفر از کسانی را که از یهودیت به مذهبی دیگر گرویده بودند، در زمره یهودیان قرار دادند. در میان این افراد، حتی کشیش ها و راهبه های کاتولیک و همچنین کشیشان پروتستان که اجدادشان یهودی بودند، به چشم می خورد.

9 نوامبر 1938
"کریستال ناخت": پوگرومی در سرتاسر کشور

در واکنش به قتل ارنست فوم رات، دیپلمات آلمانی به دست یک جوان یهودی در پاریس؛ وزیر تبلیغات آلمان، یوزف گوبلز، سخنرانی پرشوری خطاب به وفاداران حزب نازی در مونیخ ایراد کرد. اعضای حزب به منظور بزرگداشت سالگرد کودتای ناموفق آبجو فروشی در سال 1923 (نخستین تلاش هیتلر برای به دست گرفتن قدرت) گرد هم آمده بودند. این سخنرانی، نقطه آغاز هجوم سازمان یافته اعضای گارد ضربت (اس. آ)، نیروهای اس اس و سایر سازمان های حزب نازی- از قبیل "جوانان هیتلر"- به منازل، محل کار و عبادتگاه های یهودیان بود. اگرچه مقامات نازی بعدها این پوگروم را عملی خودانگیخته و ناشی از خشم مردم توصیف کردند، اما میزان مشارکت مردم در آن محدود بود. خشونت علیه یهودیان تا صبح 10 نوامبر ادامه یافت و به "کریستال ناخت" یا "شب شیشه های شکسته" معروف شد. دست کم 91 نفر از یهودیان کشته و حدود 30000 نفر دیگر دستگیر و در اردوگاه های کار اجباری زندانی شدند. پس از این پوگروم، برنامه "آریایی سازی"- انتقال کسب و کار یهودیان به "آریایی ها"- شتاب گرفت.