کار اجباری

در نواحی تحت اشغال آلمان، نازی ها کارگران یهودی را از بقیه جدا کرده و با آنها رفتاری بی رحمانه داشتند. علاوه بر این، کارگران یهودی مورد رفتارهای تحقیرآمیزی قرار می گرفتند، مثلاً نیروهای اس اس یهودیان متدین را مجبور می کردند تا بگذارند ریش آنها را بتراشند. گتوها و همچنین اردوگاه های کار اجباری ویژه یهودیان در لهستان اشغالی، پایگاهی برای بهره برداری از کار یهودیان به شمار می رفت. به عنوان مثال، نازی ها 96 کارخانه در گتوی لودز افتتاح کردند. کسانی که توانایی کار کردن داشتند می توانستند- اغلب به صورت موقتی- زنده بمانند. آن دسته از یهودیان که از نظر نازی ها بی فایده تشخیص داده می شدند، اغلب نخستین کسانی بودند که تبعید و یا اعدام می شدند. کار یهودیان، حتی بیگاری آنها، بی ارزش تلقی می شد. نابودسازی یهودیان، تنها اولویت نازی ها بود.

نازی ها از بیگاری "دشمنان کشور" برای منافع اقتصادی خود بهره برداری می کردند. کمبود نیروی کار، بویژه پس از شکست آلمان در نبرد استالینگراد در سال های 1943-1942، اقتصاد جنگی این کشور را در وضعیت بحرانی قرار داد. این امر موجب افزایش استفاده از کار اجباری زندانیان در صنایع آلمان شد. بویژه در سال های 1943 و 1944، صدها اردوگاه در داخل یا نزدیک تأسیسات صنعتی دایر شد.

اردوگاه هایی مانند آشویتس در لهستان و بوخنوالت در نواحی مرکزی آلمان به مراکز اجرایی شبکه های عظیم اردوگاه های کار اجباری تبدیل شدند. علاوه بر شرکت های متعلق به مقامات اس اس (مثل کارخانه های جنگ افزار آلمان)، شرکت های خصوصی آلمانی- از قبیل مسرشمیت، یونکرز، زیمنس و آی. گ. فاربن- نیز به طور فزاینده ای برای تقویت تولیدات جنگی به نیروهای کار اجباری وابسته شدند. آشویتس 3 یا مونوویتس یکی از بدنام ترین این اردوگاه ها بود که نیروهای کار اجباری را در اختیار کارخانه تولید لاستیک مصنوعی متعلق به آی.گ.فاربن قرار می داد. زندانیان تمام اردوگاه های کار اجباری به معنای واقعی کلمه تا سرحد مرگ کار می کردند.