Agate (Agi) Rubin opisuje wydarzenia po zajęciu Węgier przez Niemcy

Stało się to bardzo nagle, chociaż wcześniej coś już wisiało w powietrzu. Już od początku roku czuliśmy, że coś jest nie tak. Szkoły były zamknięte. No, życie po prostu nie było już takie jak kiedyś. Nosiliśmy żółte gwiazdy na znak, że byliśmy Żydami. Kiedy Niemcy zajęli miasto – wtedy to były Węgry – dali nam niewiele czasu na spakowanie 5 kg rzeczy, a później kazali iść pieszo do cegielni w naszym rodzinnym mieście. Mieszkaliśmy tam w bardzo skromnych warunkach. Pamiętam, że ciotka zaimprowizowała sypialnię z sań. Mieliśmy swoje poduszki i spaliśmy pod gołym niebem, a sanie chroniły nas z boku. Sami sobie zbudowaliśmy, cegła po cegle. Pamiętam, jak moja matka martwiła się o to, że jej dziecko musi tak ciężko pracować. Przebywaliśmy tam przez cztery tygodnie. I pewnej kwietniowej nocy, bo wtedy wszystko działo się pod osłoną nocy, kazano nam ustawić się w szeregu. Zanim się zorientowaliśmy, trafiliśmy do bydlęcych wagonów i mieliśmy jechać do pracy. Nieświadomi dotarliśmy do słynnego Auschwitz, chociaż wciąż nie wiedzieliśmy, dokąd trafimy. Moja matka podczas przejazdu do Auschwitz w bydlęcym wagonie, gdzie mieliśmy swój mały kącik – moja matka, moja ciotka, mój brat, który miał wtedy 6 lat – martwiła się przede wszystkim o dobre samopoczucie mojego ojca i moje. Mówiła: „Mam nadzieję, że nie będziesz musiała głodować, być głodna, bo wiem, że masz bóle głowy, moje dziecko”.