آگاته (آگی) روبین به بازگویی وقایع پس از اشغال مجارستان توسط نیروهای آلمانی می‌پردازد

همه‌چیز خیلی ناگهانی اتفاق افتاد، هرچند پیش‌تر هم آن فضا و فشار را حس کرده بودیم. منظورم این است که از همان ابتدای سال، می‌دانستیم اوضاع درست نیست. مدارس بسته شدند. آه، دیگر زندگی مثل گذشته نبود. ما مجبور شدیم بر روی لباس‌هایمان، ستاره‌های زرد بدوزیم تا همه بفهمند یهودی هستیم. و اممم...، وقتی آلمانی‌ها شهر را اشغال کردند- آن زمان اینجا بخشی از مجارستان بود-کنترل کامل را به دست گرفتند، خیلی زود به ما دستور دادند یک بسته‌‌ی ۵ کیلویی آماده کنیم و با پای پیاده ما را به کارخانه‌ی آجرپزی شهر خودمان بردند. شرایط زندگی آنجا بسیار محدود بود. یادم هست عمه‌ام از یک سورتمه‌، یک محل خواب برای‌مان درست کرد. بالش‌های خودمان را داشتیم و زیر آسمان می‌خوابیدیم، اما سورتمه دورمان را می‌گرفت و از اطراف ما محافظت می‌کرد. ما خانه‌ی خودمان را با آجر ساختیم... آجرها را روی هم چیدیم و من نگرانی مادرم را از این‌که فرزندش، یعنی من، مجبور بود اینقدر سخت کار کند به یاد دارم. و، اه، ما به مدت چهار هفته آنجا ماندیم. و شبی در ماه آوریل... و همه چیز همیشه وقتی هوا تاریک می‌شد اتفاق می‌افتاد، به ما دستور دادند که به صف شویم. پیش از آن‌که بفهمیم چه اتفاقی در حال روی دادن است، خودمان را در واگن‌های حمل دام یافتیم. گفتند ما را به «محل کار» می‌برند، اما بی‌آنکه بدانیم، مقصد ما آشویتس معروف بود. هنوز نمی‌دانستیم کجا می‌رویم. در طول سفر با آن واگن‌ها، جایی که ما گوشه‌ی کوچک خودمان را داشتیم — مادرم، عمه‌ام، و برادرم که آن زمان شش ساله بود — تنها نگرانی مادرم سلامتی من و پدرم بود. مدام می‌گفت: «فقط امیدوارم هیچ‌وقت گرسنگی نکشی، چون می‌دانم که وقتی گرسنه می‌مانی، سردرد می‌گیری، فرزندم.»