Gerda Blachmann Wilchfort opisuje nastroje pasażerów statku St. Louis po tym, jak odmówiono im wjazdu na Kubę

Jak można sobie wyobrazić, nastrój był okropny. Wszyscy byliśmy bardzo przygnębieni. Kilka osób popełniło… próbowało popełnić samobójstwo, jeden mężczyzna… podciął sobie żyły i oni, on był jedyną osobą, która zeszła ze statku, ponieważ musieli zabrać go do szpitala, aby… się nim zająć. Nie wiem, czy został, czy nie. Myślę, że tak. Był chyba jedyną osobą, która została. Ale wiesz, ludzie zawsze mają nadzieję. Zawsze trzymamy się nadziei, że wszystko skończy się dobrze. Nie pozwolą nam zginąć na oceanie. Coś musiało się wydarzyć. Oczywiście baliśmy się, że zawrócą nas do Niemiec. Obawy były duże. Jedzenie stawało się coraz gorsze, a woda była… zaopatrzenie w wodę, to znaczy mieliśmy wodę, ale musieliśmy być ostrożni, i oczywiście mogliśmy zapomnieć o przyjęciach. Koniec z przyjęciami, koniec z zabawą. Po prostu siedzieliśmy i czekaliśmy, co się stanie. Komitet próbował wszystkiego i wysyłał telegramy po całym świecie, aby ktoś nas przyjął, ale było to… Codziennie drukowali biuletyny i rozrzucali je na pokładzie, aby informować nas, co się dzieje. Codziennie pojawiał się inny kraj, do którego niby mieliśmy się udać, ale nigdy… i nic się nie wydarzyło, aż w końcu… byliśmy już…, najpierw dotarliśmy do wybrzeża Miami i myśleliśmy, że może… Podobno kapitan zgodził się, abyśmy spróbowali przymusowo zacumować czy coś w tym rodzaju, ale wówczas nic o tym nie wiedzieliśmy. Właśnie widzieliśmy, jak łodzie Straży Przybrzeżnej otaczają nas w pobliżu Miami, abyśmy nie zbliżyli się do granicy, do… do brzegu, więc to było wykluczone. Widzieliśmy światła Miami. Zobaczyliśmy światła Ameryki i to było tyle. I powoli płynęliśmy z powrotem do Europy. Oczywiście toczyło się wiele negocjacji z United, United Jewish Appeal, a w Paryżu był pan Tupper, który w końcu ustalił, że zostaniemy rozdzieleni między Belgię, Holandię, Francję i Anglię.