سیستم اردوگاهی نازی ها

سیستم اردوگاهی نازی ها کار خود را به عنوان سیستم سرکوب مخالفان سیاسی حکومت نازی آغاز کرد. در سال های نخست حکومت رایش سوم، نازی ها عمدتاً کمونیست ها و سوسیالیست ها را به زندان می انداختند. در حدود سال 1935، این رژیم زندانی کردن کسانی را که به لحاظ نژادی یا بیولوژیکی پست می دانست، بویژه یهودیان، آغاز کرد. طی جنگ جهانی دوم، نحوه سازماندهی و مقیاس سیستم اردوگاه های نازی ها به سرعت گسترش یافت و اهداف این اردوگاه ها از زندانی کردن افراد فراتر رفته، و بیگاری و کشتار بی درنگ آنان را نیز در بر گرفت.

آلمانی ها در سرتاسر اروپای تحت اشغال آلمان افرادی را که در برابر سلطه نازی ها مقاومت می کردند و همچنین کسانی را كه به لحاظ نژادی پست یا به لحاظ سیاسی غیرقابل قبول می دانستند، دستگیر می کردند. افرادی که به دلیل مقاومت مقابل حکومت آلمان دستگیر می شدند، اکثراً به اردوگاه های بیگاری یا اردوگاه های متمرکز(کار اجباری) فرستاده می شدند. جنگ باعث افزایش بی سابقه تعداد اردوگاه ها و زندانیان شد. طی سه سال، تعداد زندانیان چهار برابر شد و از حدود 25000 نفر پیش از جنگ به حدود100000 نفر در ماه مارس 1942 رسید. در میان ساکنان اردوگاه ها، تقریباً از تمام کشورهای اروپایی زندانیانی دیده می شد. زندانیان تمام اردوگاه های کار اجباری عملاً تا سر حد مرگ به کار گرفته می شدند. طبق گزارشات اس اس، در ژانویه 1945 نام بیش از 700000 زندانی در اردوگاه های کار اجباری ثبت شد.

آلمانی ها یهودیان سرتاسر اروپای اشغالی را به اردوگاه های مرگ در لهستان تبعید کردند و آنها را در آنجا به صورت سازمان یافته به قتل رساندند یا آنها را به اردوگاه های کار اجباری فرستادند و در آنجا آنها را به بیگاری- یا "نابودی از طریق کار کردن"- گماشتند. چند صد هزار کولی و اسیر جنگی روس نیز به طور سازمان یافته به قتل رسیدند.