گاهشمار انکار هولوکاست

معنای انکار هولوکاست چیست؟

هولوکاست از آندسته حوادث تاریخی است که به بهترین وجه مستند شده است. عبارت "انکار هولوکاست" در مورد تلاش هایی بکار می رود که به منظور نفی حقایق تثبیت شده درباره نسل کشی یهودیان اروپا به دست نازی ها صورت گرفته است. از جمله اظهارات انکارآمیز متداول می توان به این موارد اشاره کرد: کشتار حدود شش میلیون یهودی طی جنگ جهانی دوم هیچگاه رخ نداد؛ نازی ها نه سیاست رسمی برای نابودسازی یهودیان داشتند، نه قصد این کار را؛ و اینکه اتاق های گاز سمی اردوگاه مرگ آشویتس- برکناو هرگز وجود نداشته است.

گرایش تازه در این خصوص، تحریف حقایق هولوکاست است. به عنوان مثال، می توان به این اظهارات رایج اشاره کرد: رقم شش میلیون کشته یهودی مبالغه آمیز است؛ مرگ و میر در اردوگاه های کار اجباری در اثر بیماری یا بی غذایی بوده است و نه سیاست [نازی ها]؛ و اینکه دفتر خاطرات آن فرانک جعلی است.

انگیزه انکار و تحریف هولوکاست معمولاً نفرت از یهودیان است و بر این اتهام بنا شده که یهودیان هولوکاست را به عنوان بخشی از توطئه ای در جهت پیشبرد منافع خود، ساخته و یا در خصوص آن اغراق کرده اند. این نگرش با متهم ساختن یهودیان به توطئه و سلطه بر دنیا- همان اتهامات نفرت انگیزی که در پی ریزی هولوکاست نقشی مهم ایفا کردند- کلیشه های دیرینه یهودستیزانه را تداوم می بخشد.

قانون اساسی ایالات متحده متضمن آزادی بیان است. بنابراین، در این کشور انکار هولوکاست یا ابراز سخنان یهودستیزانه نفرت آمیز غیر قانونی نیست- مگر زمانی که خطر اعمال خشونت قریب الوقوع باشد. در بسیاری از کشورها، بویژه در اروپا- محل وقوع هولوکاست- قوانینی وجود دارد که بر اساس آن انکار هولوکاست و سخنان نفرت آمیز جرم محسوب می شود.

این گاهشمار فهرستی از برخی از حوادث عمده مؤثر در بسط و گسترش انکار هولوکاست است.

1942-1944: آلمانی ها و همدستانشان برای مخفی کردن شواهد دال بر نابودسازی یهودیان اروپا، مدارک مربوط به گورهای جمعی در مراکز کشتار بلزک، سوبیبور، تربلینکا و هزاران محل اجرای عملیات تیرباران های دسته جمعی در سرتاسر لهستان تحت اشغال آلمان، اتحاد جماهیر شوروی تحت اشغال آلمان، و صربستان- از جمله بابی یار- را در عملیاتی با اسم رمز "آکسیون 1005" نابود کردند.

1943: هاینریش هیملر، رهبر نیروهای اس اس (گردان های پشتیبانی) منتصب از سوی رایش، در سخنرانی خود خطاب به ژنرال های اس اس در شهر پوزنانی [لهستان] اظهار داشت که کشتار جمعی یهودیان اروپا مخفی نگهداشته خواهد شد و هرگز به ثبت نخواهد رسید.

1955: ویلیس کارتو یک گروه راست افراطی و متنفذ در واشنگتن دی. سی. تشکیل داد که در نهایت به نام "لابی آزادی" معروف شد. لابی آزادی که تا هنگام ورشکستگی اش در سال 2001 تحت رهبری کارتو قرار داشت، خواهان یک ایالات متحده "به لحاظ نژادی پاک" بود و یهودیان را مسبب مشکلات ایالات متحده و جهان می دانست. لابی آزادی در سال 1969 شروع به انتشار آثاری با مضمون انکار هولوکاست کرد.

1959: کشیش آمریکایی، جرالد ال. کی. اسمیت، در نشریه یهودستیزانه خود به نام "صلیب و پرچم" ادعا کرد که شش میلیون یهودی طی هولوکاست کشته نشده اند، بلکه طی جنگ جهانی دوم به ایالات متحده مهاجرت کردند.

1964: پل راسینیه، کمونیست فرانسوی که توسط نازی ها بازداشت شده بود، "ماجرای یهودیان اروپا" را منتشر و در آن ادعا کرد که اتاق های گاز از ابداعات "حکومت صهیونیستی" بوده است.

1966-67: تاریخ نگار آمریکایی، هری المر بارنز، مقالاتی در ماهنامه "رمپارت ژورنال" منتشر و ادعا کرد نیروهای متفقین درباره میزان رفتار سبعانه نازی ها مبالغه کرده اند تا به این ترتیب جنگ تهاجمی علیه نیروهای متحدین را توجیه کنند.

1969: مؤسسه انتشاراتی "نون تاید" که وابسته به لابی آزادی بود کتابی تحت عنوان "افسانه شش میلیون نفر" منتشر کرد.

1973: آستین جی آپ، استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه لسل در فیلادلفیا، کتابچه ای با عنوان "شش میلیون شیادی: اخاذی پول نقد از ملت آلمان بابت جنازه های ساختگی" منتشر کرد. از آن پس، انکارکنندگان هولوکاست این کتابچه را مبنای ادعاهای خود قرار داده اند.

1976: آرتور آر. باتز، استاد رشته مهندسی دانشگاه نورث وسترن، کتاب "حقه قرن بیستم: دعوی علیه انهدام فرضی یهودیان اروپا" را منتشر کرد. باتز از نخستین انکارکنندگان هولوکاست بود که برای سرپوش نهادن بر دروغ های خود از شیوه های موشکافانه آکادمیک سود برد. در واکنش به این کار، دانشگاه نورث وسترن نوشته های باتز را مایه "شرمساری" این دانشگاه خواند.

1977: ارنست تسوندل، شهروند آلمانی ساکن کانادا، انتشاراتی سامیسدات را تأسیس کرد که آثار نئونازی، از جمله مطالبی با مضمون انکار هولوکاست را منتشر می ساخت. در سال 1985، دولت کانادا تسوندل را به دلیل انتشار آگاهانه اطلاعات کذب تحت پیگرد قانونی قرار داد.

1977: دیوید اروینگ کتاب "جنگ هیتلر" را منتشر و چنین استدلال کرد که سیاست نازی ها در خصوص نسل کشی یهودیان اروپا نه به دستور هیتلر و نه مورد قبول او بود. اروینگ برای مشروعیت بخشیدن به نظریه خود، شواهد تاریخی و روش های تحقیق علمی را تحریف کرد.

1978: ویلیام دیوید مک کالدن (که به نام لوئیس برندن نیز معروف است) و ویلیس کارتو مؤسسه بازنگری تاریخ را در کالیفرنیا تأسیس کردند که کار آن انتشار مطالبی با مضمون انکار هولوکاست و برپایی کنفرانس هایی در این زمینه بود. این مؤسسه پیام های نفرت انگیز و نژادپرستانه خود را تحت عنوان تحقیقات دانشگاهی معتبر پنهان می کرد.

1981: دادگاهی در فرانسه استاد ادبیات، روبر فوریسون، را به جرم برانگیختن نفرت و تبعیض به دلیل "دروغ تاریخی" خواندن هولوکاست محکوم کرد.

1984: دادگاهی در کانادا در یک پرونده تاریخی معلم یک مدرسه دولتی به نام جیمز کیگسترا را که از انکار هولوکاست و دیگر نگرش های یهودستیزانه در برابر دانش آموزان کلاس علوم اجتماعی خود حمایت کرده بود، به جرم "برانگیختن آگاهانه نفرت علیه گروهی مشخص" محکوم کرد.

1986: در 8 ژوئیه، پارلمان اسرائیل قانونی تصویب کرد که بر اساس آن انکار هولوکاست جرم محسوب شد.

1987: بردلی اسمیت- مستقر در کالیفرنیا- کمیته ویژه بحث آزاد درباره هولوکاست را تأسیس کرد. در اوایل دهه 1990، سازمان اسمیت آگهی های تمام صفحه یا سرمقالاتی با عنوان "داستان هولوکاست تا چه حد کذب است؟ موضوعی برای بحث آزاد" را در چندین روزنامه دانشکده های آمریکا چاپ کرد. کمپین اسمیت در مغشوش کردن مرز میان نفرت پروری و آزادی بیان مؤثر بود.

1987: ژان ماری لوپن، رهبر حزب راست افراطی جبهه ملی در فرانسه، اظهار داشت که اتاق های گاز صرفاً یکی از "مسائل جزئی" جنگ جهانی دوم بوده است. لوپن در سال 1988 کاندیدای ریاست جمهوری در فرانسه شد و مقام چهارم را کسب کرد.

1987: احمد رامی، نویسنده مراکشی- سوئدی، شروع به پخش برنامه ای در رادیو اسلام در سوئد کرد. این ایستگاه رادیویی هولوکاست را ادعای صهیونیست/یهود توصیف کرد. این رادیو بعدها "پروتکل بزرگان صهیون"، "نبرد من" و دیگر متون یهودستیزانه را بر وبسایت خود قرار داد.

1988: به درخواست ارنست تسوندل، فرد لوچتر (که خود را متخصص شیوه های اعدام می نامید) به محل مرکز کشتار آشویتس سفر کرد. او بعدها "گزارش لوچتر: گزارشی مهندسی درباره اتاق های گاز آشویتس، برکناو و مایدانک لهستان که ادعا می شود ویژه اعدام بوده اند" را منتشر کرد. انکارکنندگان هولوکاست به منظور ایجاد تردید در استفاده از اتاق های گاز برای کشتار جمعی به این گزارش استناد می کنند.

1989: دیوید دوک، که به برتری نژاد سفید اعتقاد داشت، موفق به کسب کرسی در مجمع قانون گذاری ایالت لوئیزیانا شد. دوک از مقام خود برای عرضه ادبیات با مضمون انکار هولوکاست سود برد.

1990: پس از این که برای نخستین بار در آمریکا دستور آموزش درباره هولوکاست در مدارس دولتی ایالت ایلینوی صادر شد، والدین یک دختر 13 ساله، به نام های اینگبوری و سافه ساریش، با بیرون کشیدن فرزند خود از مدرسه به طور علنی به این امر اعتراض کردند. خانواده ساریش 6000 نامه به مقامات دولتی، پژوهشگران، خبرنگاران و بازماندگان هولوکاست فرستادند و مدارک تاریخی درباره آن واقعه را "شایعه و گزافه گویی" نامیدند.

1990: دولت فرانسه "قانون گِیسو" را تصویب کرد که به موجب آن مورد تردید قرار دادن میزان یا وجود جنایت علیه بشریت (آنگونه که در منشور لندن در سال 1945 تعریف شده است) جرم جنایی به شمار می رود. این نخستین قانون تصویب شده در اروپا بود که با صراحت انکار هولوکاست را غیرقانونی اعلام می کرد.

1990: طی روند اقامه دعوای کیفری از سوی ایالت ماساچوست علیه فرد لوچتر برملا شد که او در واقع هیچگاه موفق به کسب مدرک یا پروانه مهندسی نشده است. لوچتر اعتراف کرد که در زمینه زیست شناسی، سم شناسی یا شیمی- که همگی در اثبات ادعاهای مطرح شده در "گزارش لوچتر" (1988) نقشی بسیار مهم داشتند- هیچگونه آموزشی ندیده است. انکارکنندگان هولوکاست اغلب از این گزارش برای اثبات ادعاهای خود بهره جسته اند.

1990: دادگاهی در سوئد احمد رامی را به دلیل "سخنان اهانت آمیز" به شش ماه زندان محکوم و پروانه پخش رادیو اسلام را به مدت یک سال لغو کرد.

1991: انجمن تاریخ آمریکا- قدیمی ترین تشکیلات حرفه ای تاریخ نگاران- بیانیه ای با این مضمون صادر کرد: "هیچ تاریخ نگار جدی تردیدی در مورد وقوع هولوکاست ندارد."

2000: دادگاهی در انگلیس اعلام کرد که دیوید اروینگ از "انکارکنندگان فعال هولوکاست" است. اروینگ، دبورا لیپشتات، تاریخ نگار دانشگاه امِری را پس از انتشار کتاب "انکار هولوکاست: یورش فزاینده به حقیقت و خاطره" در سال 1993 به جرم افترا تحت پیگرد قانونی قرار داده بود.

2005: محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، در یک سخنرانی که در 14 دسامبر به صورت زنده از تلویزیون پخش شد، هولوکاست را "افسانه" خواند.

2006: دولت ایران اجلاسی متشکل از انکارکنندگان هولوکاست در تهران ترتیب داد. این گردهمایی که تحت پوشش یک کنفرانس دانشگاهی برگزار شد، "بازنگری هولوکاست: چشم انداز جهانی" نام داشت.

2007: در 26 ژانویه، سازمان ملل با تصویب قطعنامه ای انکار هولوکاست را محکوم کرد. مجمع عمومی سازمان ملل اعلام کرد که انکار هولوکاست "در حکم تأیید نسل کشی در تمام شکل های آن" است.

2007: اتحادیه اروپا قانونی تصویب کرد که بر اساس آن انکار هولوکاست جرمی است که مجازات زندان خواهد داشت.

2009: ریچارد ویلیامسن، اسقف کاتولیک اهل انگلستان، وجود اتاق های گاز را انکار کرد و میزان قربانیان هولوکاست را کم جلوه داد. در نهایت، واتیکان از ویلیامسن خواست تا گفته های خود را پس بگیرد.

2010: بردلی اسمیت نخستین تبلیغ خود درباره انکار هولوکاست را در ماه فوریه بر وبسایت روزنامه "بَجِر هرالد" متعلق به دانشگاه ویسکانسین قرار داد. اینترنت- به دلیل سهولت انتشار و دسترسی، گمنامی ظاهری [فرد منتشر کننده مطالب] و مرجعیت فرضی آن- اکنون کانال اصلی انکار هولوکاست است.