کنفرانس اِویان
بین سال های 1933 و 1941، هدف نازی ها این بود که با دشوار کردن زندگی برای یهودیان، آنها را وادار به ترک این کشور کرده و به این ترتیب آلمان را از یهودیان پاکسازی کنند. تا سال 1938، تقریباً 150000 یهودی آلمانی- از هر چهار نفر، یک نفر- از این کشور گریخته بودند. با وجود این، پس از اینکه آلمان در مارس 1938 اتریش را ضمیمه خود ساخت، 185000 یهودی دیگر زیر سلطه نازی ها قرار گرفتند. بسیاری از یهودیان نتوانستند کشوری که مایل به پذیرفتن آنها باشند بیابند.
بسیاری از یهودیان آلمانی و اتریشی تلاش کردند به ایالات متحده بروند، اما موفق به کسب ویزای این کشور نشدند. اگرچه اخبار مربوط به پوگروم های خشونت آمیز نوامبر 1938 به طور گسترده ای منتشر شده بود، اما آمریکایی ها همچنان تمایلی به پذیرش پناهندگان یهودی نداشتند. در بحبوحه رکود اقتصادی دهه 1930، بسیاری از آمریکایی ها بر این باور بودند که پناهندگان با آنها به رقابت های شغلی خواهند پرداخت و بار اضافی بر دوش برنامه های اجتماعی ویژه کمک به نیازمندان خواهند گذاشت.
کنگره آمریکا در سال 1924 سهمیه بندی های مهاجرتی تعیین کرده بود که ضمن محدود کردن تعداد مهاجران، علیه گروه هایی که به لحاظ نژادی و قومی نامطلوب به شمار می رفتند، تبعیض قائل می شد. حتی پس از اینکه پرزیدنت فرانکلین دی. روزولت، در واکنش به فشارهای سیاسی فزاینده، خواستار برگزاری یک کنفرانس بین المللی به منظور پرداختن به معضل پناهندگان شد، این سهمیه بندی ها همچنان به قوت خود باقی ماند.
در تابستان سال 1938، نمایندگان سی و دو کشور در شهرک تفریحی اویان فرانسه با یکدیگر ملاقات کردند. روزولت تصمیم گرفت که از فرستادن یک مقام بلندپایه، مانند وزیر امور خارجه، به اویان خودداری کند. در عوض، مایرون سی. تیلور- تاجر و یکی از دوستان نزدیک روزولت- به عنوان نماینده ایالات متحده در این کنفرانس شرکت کرد. در طول این نشست نه روزه، نمایندگان یکی پس از دیگری همدردی خود را با پناهندگان ابراز کردند. اما اکثر کشورها، از جمله ایالات متحده و انگلستان، در خصوص امتناع از پذیرش تعداد بیشتری از پناهندگان عذر و بهانه آوردند.
دولت آلمان در واکنش به نشست اویان با رضایت بسیار اظهار داشت که "حیرت آور" است که کشورهای خارجی از رفتار آلمان با یهودیان انتقاد می کنند، اما هیچ یک از آنها در زمانی که "فرصت فراهم آمده است" حاضر به گشودن درهای خود به روی آنها نیستند.
حتی تلاش های برخی از آمریکایی ها برای نجات کودکان نیز نتیجه ای در بر نداشت: مجلس سنای آمریکا در سال های 1939 و 1940 از لایحه واگنر- راجرز که تلاشی برای پذیرش 20000 کودک یهودی پناهنده و در معرض خطر بود، حمایت نکرد. تعصب های نژادی گسترده در میان آمریکایی ها- از جمله رفتار یهودستیزانه مقامات وزارت امور خارجه ایالات متحده- در امتناع از پذیرش تعداد بیشتر پناهندگان نقشی موثر داشت.