ردیابی قربانیان

در سال 1939، دولت آلمان از تمام افراد ساکن در آن کشور سرشماری کرد. مأموران سرشماری نه تنها سن، جنسیت، محل اقامت، شغل، مذهب، و وضعیت تاهل افراد، بلکه برای نخستین بار نژاد آنان را نیز از طریق ردیابی پدر و مادربزرگشان ثبت می کردند. این اطلاعات سپس توسط هزاران کارمند دفتری روی کارت های کددار پانچ می شد.

این کارت ها به وسیله ماشین هولریت، مدل اولیه کامپیوترهای مدرن، مرتب و شمارش می شد. ماشین هولریت را یک مهندس آلمانی- آمریکایی به نام هرمان هولریت در سال 1884 اختراع کرده بود. این ماشین در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در ایالات متحده و اکثر دولت های اروپایی برای پردازش داده های آماری استفاده می شد. ماشین های هولریت مورد استفاده آلمانی ها، توسط بخش آلمانی یک شرکت آمریکایی که بعدها آی.بی.ام نام گرفت، طراحی شده بود.

اطلاعات برگرفته از سرشماری سال 1939، به آدولف آیشمان، یکی از مقامات نازی، در ایجاد دفتر دفتر ثبت احوال یهودیان که حاوی اطلاعات دقیق درباره تمام یهودیان ساکن در آلمان بود، کمک کرد. در این دفتر همچنین اسامی یهودیان اتریش و زودتنلند در غرب چکوسلواکی که در سال های 1938 و 1939 به اشغال سربازان آلمانی درآمده و ضمیمه حکومت رایش (امپراطوری آلمان) شده بود، ثبت شد. سیاست ها و ایدئولوژی نژادی نازی ها فقط به داخل آلمان محدود نمی شد.

فناوری و اطلاعاتی که تحت هر شرایط دیگری ابزاری مفید به شمار می رفت، در رژیم نازی ها به وسیله ای برای ردیابی یهودیان تبدیل شد.